چگونگی نقش هیات مذهبی در صورت‌پذیری مقبولیت داخلی حضور نظامی ایران در سوریه

ایران اسلامی همانند هر بازیگر که در عرصه روابط بین‌الملل کنشی عقلانی را در پیش می‌گیرد، برای حفظ منافع و امنیت کشور به اتخاذ سیاست در منطقه حیات خود، روی دارد. گروه‌های تکفیری با افزایش نفوذ و تصرف مناطقی عمق استراتژیک جمهوری اسلامی ایران با محور مقاومت را هدف قرار دادند. بخشی از افکار عمومی هیچ ضرورتی برای دخالت ایران در سطح منطقه را مشروع و مقبول نمی‌دانستند و از زوایایی مختلفی روی به نفی آن می‌آوردند. این مقاله با استفاده از گردآوری منابع کتابخانه‌ای اسنادی و نظریه چارلز تیلی در کتاب «از بسیج تا انقلاب» در پی پاسخ به این پرسش است که ایران برای توجیه و مقبولیت این عمل در داخل کشور، بین عناصر سیاسی و عامه مردم چه راهکارهای را در پیش گرفته بود؟ فرضیه ما استفاده از هیات مذهبی به عنوان پایگاه‌های اجتماعی تشیع در تبیین و مقبولیت این امر در جهت‌دهی سطح فردی به سطح فروملی در بطن جامعه می‌باشد. در این پژوهش از مولفه‌های منافع-فرصت و تهدید فرصت، سازمان-بسیج، منابع- سرکوب و تسهیل-قدرت- کنش جمعی نظریه تیلی اسنفاده نموده‌ایم. نتیجه اینکه هیئات مذهبی، که به عنوان پایگاه اجتماعی تشیع در جذب افراد جامعه و جهت‌دهی به آنان از علمیت فقهی و تاریخ پرفراز و نشیب تشیع بهره می‌برند، در تحلیل وقایع روز و تبیین آن نقش رسانه‌ای خاصی که مورد اعتماد نیز می‌باشند، دارا هستند. این پایگاه اجتماعی تشیع، نقش تبیینی ویژه خود را در ساختار جامعه با جهت‌دهی سطح فردی به سطح فروملی به نحوه مطلوبی ایفا می‌نماید که می‌توان از این مهم نیازهای سطوح دیگر را به صورت دوجانبه و تاملی تامین نمود. هیات مذهبی از عینی‌ترین عناصر سازنده قدرت نرم با ایجاد هویت ایرانی- اسلامی با ایفای نقش نرم‌افزاری خود مورد اتکا می‌گردد.