تجربه‌ی دینی، اصل الهیاتی در تبیین ماهیت هیئات

در بررسی الهیاتی، هیئات را می‌توان بستری برای تحقق دین‌داری در چارچوب عنوان تجربه دینی دانست. عنوان تجربه‌ی دینی -در چارچوب تعریفی که حقیقت آن را از سنخ احساس وابستگی به حقیقت غایی می‌داند- در اینجا معنای عام و وسیعی پیدا می‌کند و شامل هرگونه احساس مرتبط با دین می‌شود؛ دلیل این توسعه‌ی معنا در تجربه‌ی دینی، آن است که مذهب شیعه، علاوه‌ی بر اعتقاد به خداوند، با اعتقاد به ذوات مقدس معصومین، می‌تواند گونه‌های متعددی از احساس را همچون آرامش، غم و حزن، شادی و سرور، انتظار و امید و مانند آن را در قالب دین‌داری محقق می‌کند. این ویژگی، ظرفیت وسیعی را برای هیئات فراهم می‌کند که از جمله‌ی آن‌ها، قابلیت مشارکت افراد در این احساس است و همین امر، موجب شکل‌گرفتن دین به‌صورت امری اجتماع‌ساز است؛ به‌گونه‌ای که برخوردار بودن از رفتار دینی در قالب احساس، بخشی از هویت اجتماعی افراد می‌شود؛ بنابراین تجربه دینی، مبنای الهیاتی بر تبیین جایگاه هویتی هیئات مذهبی است و از این طریق می‌توان به ارزش‌سنجی و آسیب‌شناسی حقیقت دینی پرداخت که در این نهاد اجتماعی متبلور می‌گردد. مقاله‌ی حاضر، به تبیین مسئله فوق پرداخته است.