استقصاء گونه‌های مختلف جری و تطبیق در سیره عملی امام علی (ع) و حسنین علیهماالسلام

جری و تطبیق به عنوان یکی از قواعد مهم در علم تفسیر سند زنده بودن قرآن کریم در دوره‌های گوناگون است. امامان (ع) از این قاعده برای بیان حقایق و نشان دادن مصادیق منطبق بر آن آیات، در تبیین مضامین آن‌ها و نیز به هنگام مواجهه با موقعیت‌‌های مختلف در نظر و عمل استفاده کرده اند. در برخی از معصومین (ع) با توجه به شرایط اجتماعی و سیاسی خاص، استفاده عملی از آیات و انطباق آن‌ها بر شرایط یا افراد خاص، ظهور و بروز بیشتری داشته است. از جمله امام علی (ع) و حسنین علیهماالسلام، بنا به اقتضائات، توانسته‌اند قرآن را در سیره عملی خود پیاده کرده و آن‌ها را در موارد خاص تطبیق دهند. آنان از گونه‌های مختلف جری و تطبیق، با وجود برخی تفاوت‌ها بهره برده اند. و این در امام علی (ع) و امام حسین (ع) نمود بیشتری داشته است و از امام حسن (ع) به جز چند مورد، بیشتر روایاتی هستند که در جری و تطبیق وارد شده است. در بررسی موارد فوق سعی شده است وجوه اشتراک و افتراق امامان (ع) در استفاده از گونه‌های مختلف نشان داده شود. و روش تحقیق به صورت توصیفی و تحلیلی است.

exploration of various types of jari and tatbiq in the practical conduct of imam ali (as) and his sons, hasan and husayn (as)

jari and tatbiq, as significant principles in the science of qur'anic exegesis, serve as evidence of the qur'an's vitality across different periods. the imams (as) employed these principles to elucidate truths, demonstrate instances that align with particular verses, interpret qur'anic themes, and address various theoretical and practical circumstances. in some imams (as), particularly under unique social and political conditions, the practical application of verses and their alignment with specific situations or individuals became more prominent. imam ali (as) and his sons, hasan and husayn (as), effectively integrated the qur'an into their practical conduct, aligning its verses with specific contexts as needed. despite some differences, they utilized various forms of jari and tatbiq. this phenomenon is especially pronounced in the practices of imam ali (as) and imam husayn (as), while in the case of imam hasan (as), apart from a few instances, most of the records pertain to traditions about jari and tatbiq. this study aims to identify the shared and distinct aspects of the imams' (as) use of different types of jari and tatbiq. the research adopts a descriptive and analytical methodology.