بررسی نسبت خودآگاهی و حالیّت در انکشاف «من اصیل» بر مبنای اندیشۀ هیدگر و تله

این مقاله به این پرسش می‌پردازد که چگونه می‌توان هستیِ خاصِ انسان که از آن تعبیر به «من اصیل» می‌کنیم را در فرآیند خودآگاهی حاضر یافت؟ فرضیه مقاله این است که می‌توان به ‌گونۀ تطبیقی و بر بنیاد اندیشه‌های هیدگر و تله به خوانش واحدی به‌مثابه پاسخ دست یافت. از‌این‌رو نخست، تعلیق باورهای پیشین مقدمه‌ای برای فهمِ حقیقتِ وجودی است و مهم‌ترین مصداق چنین باوری، تعلیق دوئالیته دکارت است. رهایی از سوبژکتیویته مدخل تحقق نحوه‌ای از آگاهی بی‌واسطه است که در نسبت مداوم با حضور به ‌منزله موضع انکشاف من اصیل قلمداد می‌شود. دوم، آنچه من را در سطح خودآگاهی اصیل نگاه می‌دارد، تثبیت هوشیاری نسبت به حضور است و این شیوه از آشکارگی من که قائم بر حال‌بودگی است، هم امکانی برای فهم واقعی جهان است و هم استعلا یعنی پیشروی به سوی امکانات من در افق آینده را میسور می‌سازد. سوم، سکوت می‌تواند تمرینی برای فهمِ وجودیِ منِ اصیل باشد یا دست‌کم امکان چنین فهمی را فراهم آورد؛ چراکه سکوت پیوند عمیقی با آگاهی دارد و اساساً هر یک دیگری را تقویت می‌کند. البته سکوت همواره در حال محقق‌شدن است و بستری برای تعمیق حالیّت نیز به شمار می‌آید.

an examination of the relationship between self-consciousness and temporality in the disclosure of the authentic self based on the thought of heidegger and tillich

this article addresses the question: how can the unique being of humans — referred to as the authentic self (man-i asīl) — be encountered in the process of self-consciousness? the hypothesis of this article posits that a unified interpretation, serving as an answer, can be achieved through a comparative analysis grounded in the thought of heidegger and tillich.  first, the suspension of prior beliefs — exemplified by the rejection of cartesian duality — serves as a preliminary step for comprehending the truth of being. liberation from subjectivity (subjektivitet) becomes the gateway to realizing a mode of immediate awareness, which is continuously related to presence (ḥuḍūr) as the site of the authentic self’s disclosure.  second, what sustains the self at the level of authentic self-consciousness is the stabilization of awareness toward presence. this mode of the self’s manifestation, rooted in temporality (ḥāl-būdagi), serves both as a possibility for genuine world-understanding and as a means for transcendence (istiʿlā) — i.e., advancing toward the self’s future possibilities.  third, silence (sukūt) can function as an exercise for — or at least facilitate — the existential understanding of the authentic self; for silence is deeply connected to consciousness, and each essentially reinforces the other. silence, which is perpetually in the process of actualization, also provides a ground for deepening temporality.