جستاری آسیب‌‌شناسانه بر روش‌‌های آموزشگری دروس دینی از منظر روانشناسی آموزش

هدف پژوهش حاضر بررسی آسیب‌‌های روش‌‌های آموزشگری دروس دینی از دیدگاه روان‌‌شناسی تربیتی است. این پژوهشِ کیفی، با روش تحقیق نظرورزی انجام شده است. برای تحلیل یافته‌‌ها، از روش تحلیل استنباطی استفاده شده و سپس با اتکاء به نظریات و یافته‌‌های پژوهشی در روانشناسی تربیتی، هر یک از مقولات، مورد نظرورزی قرار گرفتند. یافته‌‌های تحقیق نشان می‌‌دهد که روش‌‌های آسیب‌‌زا در آموزشگری دروس دینی عبارتند از: آموزشِ معلم‌‌محور، اتکای افراطی به روش تدریس سخنرانی، تدریس انفرادی، ضعف در دانش محتوایی، کمبود دانش پداگوژی محتوا، حافظه‌‌محوری، ضعف در مدیریت کلاسی، آرایش کلاسی سنّتی و استفاده‌ نکردن از فناوری‌‌های نوین آموزشی. نتایج حاصل از تحقیق نمایانگر آن است که برای بهبود کیفیت آموزشگری علوم دینی، بهتر است از روش‌‌های نوین مثل آموزش یادگیرنده‌‌محور، بحث‌‌های گروهی، فعالیت‌های جمعیِ پروژه‌‌مدار و تدریس مشارکتی استفاده شود.

a pathological study of teaching methods of religious course from the view of education psychology

the purpose of the present study is to review the harms related to teaching methods of religious courses from the view of educational psychology. this qualitative study was conducted by an analytical research method. for data analysis, an inferential analytical method was used and then relying on the research theories and findings in educational psychology, each category was analyzed. the results show that harmful methods of teaching religious courses include: teacher-centered education, excessive reliance on monologues, individual teaching, weakness in conceptual knowledge, lack of pedagogical knowledge, memorization, weakness of class management, traditional class arrangement, and not using new technologies in education. the research results reveal that for the betterment of religious education, new methods such as learner-centeredness, group discussions, project-centered group activities, and participative teaching should be used.