شناخت بدنمند از منظر ابن‌سینا

از دیدگاه فیلسوفان اسلامی بخصوص مشائیان، شناخت فعل نفس است نه بدن. برخلاف روند معمول فلسفی که ادراک را امری منفک از بدن می داند این مقاله به روش تحلیلی توصیفی، امکان و چگونگی تاثیر بدن بر شناخت را در بستر آموزه‌های فلسفی و طبی ابن سینا بررسی می‌کند. علیرغم دیدگاه ابن سینا در عدم عینیت نفس و بدن (دوئالیسم) و اینکه نفس فاعل اصلی شناخت معرفی شده است، باتوجه به نظرگاه وی در نحوه رابطه نفس و بدن، شناخت بدنمند این چنین تعریف می‌شود که در تمام مراتب ادراک، هرگونه تفاوت یا تغییر در بدنها منجر به تغییر در نفس و بالتبع تفاوت در شناخت آنها از معلوم واحد خواهد شد. با این وجود، شناخت بدنمند در نظام سینوی تفاوت ژرف و مهمی با دیدگاه فیزیکالیسم دارد و آن، مبدالمبادی بودن « نفس» در پیدایش ادراک است. 

embodied cognition in avicenna's viewpoint

from the perspective islamic of philosophers، particularly the peripatetics، cognition is primarily an act of the soul rather than the body. while conventional philosophical approaches often view cognition as entirely separate from the body، this article employs an analytical-descriptive methodology to explore how the body might influence cognition within avicenna's philosophical and medical frameworks. despite avicenna's dualistic view that soul and body are distinct entities and his identification of the soul as the primary agent of cognition، his understanding of the soul-body relationship allows for a form of embodied cognition. in this view، variation or changes in the body at any level of perception can affect the soul، thereby altering the cognition of a single known object. however، avicenna's concept of embodied cognition is fundamentally different from physicalism، as the soul retains its role as the essential principle in the emergence of cognition.