the mediating role of we-ness in the relationship between primary object relations and ego strength with marital stability

Objective: the present study aims to investigate the factors influencing marital stability, considering the mediating role of we-ness. methods: the research method was descriptive-correlational study employed structural equation modeling (sem) and and the statistical population was all married individuals residing in varamin and pishva cities in 2025. using a purposive sampling method, 388 participants were selected. data was collected using the following standardized questionnaires: the marital instability index (mii), the bell object relations inventory (bori), the ego strength scale (ess), and the we-ness questionnaire (wq). data analysis was performed using structural equation modeling and correlation tests. results: the final model demonstrated an acceptable fit to the data, with indices such as rmsea = 0.076 and cfi = 0.899. all observed variables loaded significantly onto their respective latent constructs, with factor loadings exceeding 0.3 (p < .05). in addition, the mediating role of we-ness in the indirect relationship between primary object relations and ego strength with marital stability was confirmed. conclusion: the results highlight the importance of primary object relations and ego strength, as well as the key role of we-ness as an influential mechanism on marital stability. consequently, designing educational interventions for parents (particularly mothers) focusing on primary object relations and fostering a sense of we-ness could contribute to enhanced marital durability.

نقش میانجی تجربه مایی در رابطه بین روابط موضوعی اولیه و استحکام ایگو با پایداری ازدواج

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل موثر بر پایداری ازدواج با در نظر گرفتن نقش میانجی تجربه مایی انجام شد. روش: روش پژوهش، توصیفی‑همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود و جامعهٔ آماری را تمامی افراد متاهل ساکن شهرستان‌های ورامین و پیشوا در سال 1404 (2025 میلادی) تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند، 388 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد شاخص بی‌ثباتی زناشویی (mmi)، پرسشنامهٔ روابط موضوعی بل (bori)، مقیاس استحکام ایگو (ess) و پرسشنامهٔ تجربه مایی (wq) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با روش مدل‌یابی معادلات ساختاری و آزمون‌های همبستگی صورت گرفت. نتایج: مدل نهایی از برازش قابل‌قبولی با داده‌ها برخوردار بود. تمامی متغیرهای آشکار بر سازه‌های پنهان مربوط به‌خود بار عاملی معناداری بالاتر از 3/0 نشان دادند (05/0 > p). همچنین، نقش میانجی تجربه مایی در رابطهٔ غیرمستقیم میان روابط موضوعی اولیه و استحکام ایگو با پایداری زناشویی تایید شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت روابط موضوعی اولیه و استحکام ایگو و نیز نقش کلیدی تجربه مایی به‌مثابهٔ سازوکاری تاثیرگذار بر پایداری زناشویی تاکید دارند. بنابراین، طراحی مداخلات آموزشی برای والدین (به‌ویژه مادران) با تاکید بر روابط موضوعی اولیه و تقویت حس تجربه مایی می‌تواند به افزایش استحکام زناشویی بینجامد.