prediction of self- destructiveness based on perceived stress, brain-behavioral systems and defense styles

The aim of the present study was to predict self- destructiveness based on perceived stress, brain-behavioral systems and defense styles. the population was the students of the faculty of pharmacy of shahid beheshti university of medical sciences in the academic year 2017-2018; through convenience sampling method, 150 completed questionnaires were analyzed. the design was correlational. chronic self- destructiveness scales (csds), perceived stress scale (pss), behavioral inhibition-activation systems scale (bis/bas) and defense styles (dsq) were used to collect data. the data were analyzed using pearson’s correlation coefficient as well as stepwise regression. the results showed that there was a relationship between self-destructiveness and perceived stress (p≤.01), punishment sensitivity (p≤.001), reward responsiveness (p≤.05), drive (p≤.01), and fun seeking (p≤.01). immature defense style (p≤.01) and neurotic defense style (p≤.01) have a relationship. moreover, the regression analysis revealed that fun seeking (r2=.33), reward sensitivity (r2=.26), driving (r2=.23), neurotic defense styles (r2=.17), immature defense styles (r2=.11) and punishment sensitivity (r2=.11) could predict self- destructiveness. in conclusion, it can be said that perceived stress is in dynamic relationship with brain-behavioral systems and defense styles can predict self- destructiveness. punishment sensitivity among brain-behavioral systems, and immature defense styles among the defense styles, were most strongly associated with self-destructiveness.

پیش‌بینی خودتخریب‌گری بر پایه میزان تنیدگی ادراک‌شده، سیستم‌های مغزی- رفتاری و سبک‌های دفاعی

هدف پژوهش حاضر، پیش‌بینی خودتخریب‌گری بر پایه میزان تنیدگی ادراک‌شده، سیستم‌های مغزی- رفتاری و سبک‌های دفاعی بود. جامعه آماری دانشجویان دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال تحصیلی 98-1397 بودند که از میان آنان 150 نفر با روش نمونه گیری در دسترس به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. پژوهش از نوع همبستگی بود. برای گردآوری داده‌ها مقیاس‌های خودتخریب‌گری مزمن (csds)، استرس ادراک شده (pss)، ﺳﻴﺴﺘﻢﻫﺎی ﺑﺎزداری فعال‌ﺳﺎزی رﻓﺘﺎری (bis/bas) و سبک‌های دفاعی (dsq) به‌کار رفت. داده‌ها به کمک نرم‌افزار spss-22 تحلیل شدند و برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام استفاده شد. نتایج نشان داد بین خودتخریب‌گری با تنیدگی ادراک‌شده (p≤.01)، حساسیت به تنبیه (p≤.001)، حساسیت به پاداش (p≤.05)، سائق (p≤.01)، جستجوی سرگرمی (p≤.01)، سبک دفاعی رشدنایافته (p≤.01) و سبک‌دفاعی روان‌آزرده (p≤.01) رابطه وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد جستجوی سرگرمی (r2=.33)، حساسیت به پاداش(r2=.26)، سائق (r2=.23)، سبک‌های دفاعی روان‌آزرده (r2=.17)، سبک‌های دفاعی رشدنایافته (r2=.11) و حساسیت به تنبیه (r2=.11) توانستند خودتخریب‌گری را پیش‌بینی کنند. در نتیجه‌گیری می‌توان گفت تنیدگی ادراک‌شده در ارتیاطی پویا با سیستم‌های مغزی-رفتاری و سبک‌های دفاعی می‌تواند خودتخریب‌گری را پیش‌بینی نماید. از میان سیستم‌های مغزی- رفتاری، حساسیت به تنبیه، و از میان سبک‌های دفاعی، مکانیزم‌های دفاعی رشدنایافته ارتباط قوی‌تری با خودتخریب‌گری داشتند