comparison of the effectiveness of brief self-regulation couple therapy and spirituality therapy on social perspective taking mothers with intellectually disabled children

An intellectually disabled child has some negative effects on parents’ mental health. social perspective-taking is one of the variables that affects mothers of intellectually disabled children. the present study aims to compare the effectiveness of brief self-regulation couple therapy and spiritual therapy on the social perspective-taking of mothers with the intellectually disabled children. this was an experimental study with a pretest-posttest design and a control group. the statistical population consisted of all mothers with intellectually disabled students in tehran 14th district, selected by simple random sampling and divided into three brief self-regulation couple therapy (n = 10), spirituality therapy (n = 10) and control (n = 10) groups. the data collection tool was social perspective-taking scale. the data were analyzed through descriptive statistics, multivariate analysis of covariance and spss-24 statistical software. analyzing the data showed that both methods of brief self-regulation couple therapy and spiritual therapy, affect the social perspective-taking of mothers with intellectually disabled children. in addition, the results of comparing the two methods showed that spirituality therapy is more effective than brief self-regulation couple therapy on the social perspective-taking of mothers with intellectually disabled children. regarding the effectiveness of brief self-regulation couple therapy, both methods can be used to improve mothers’ social perspective-taking with intellectually disabled children.

مقایسه اثربخشی آموزش زوج درمانی کوتاه مدت به شیوه خودتنظیمی و معنویت درمانی بر دیدگاه گیری اجتماعی مادران با کودکان کم توان ذهنی

کم‌‌‌توانی‌‌ذهنی کودک می‌تواند اثرات منفی بر سلامت روانی والدین بگذارد. یکی از متغیرهایی که می‌تواند در مادران کودکان کم‌توان‌ذهنی متاثر از وضعیت کودک به وجود آید، دیدگاه‌گیری اجتماعی است. هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی آموزش زوج‌درمانی کوتاه‌مدت به شیوه خودتنظیمی و معنویت‌درمانی بر دیدگاه‌گیری اجتماعی مادران با کودکان کم‌توان‌ذهنی بود. این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای دانش‌آموز کم‌توان‌ذهنی در منطقه 14 تهران بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و در سه گروه زوج‌درمانی کوتاه‌مدت به شیوه خودتنظیمی (10 نفر)، گروه معنویت‌درمانی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. ابزار گرد آوری داده ها پرسشنامه‌ دیدگاه‌گیری   اجتماعی بود و داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کواریانس چندمتغیره و با استفاده از نرم افزار آماری spss-24 تجزیه و تحلیل  گردید. تحلیل داده‌ها نشان داد هر دو روش آموزش زوج‌درمانی کوتاه‌مدت به شیوه خودتنظیمی و همچنین آموزش معنویت‌درمانی بر دیدگاه‌گیری اجتماعی مادران با کودکان کم‌توان‌ذهنی موثر است. همچنین نتیجه مقایسه دو روش بیانگر آن بود که معنویت‌درمانی اثربخشی بیشتری نسبت به زوج‌درمانی کوتاه‌مدت بر دیدگاه‌گیری اجتماعی مادران با کودکان کم‌توان‌ذهنی دارد. با توجه به اثربخشی زوج‌درمانی کوتاه‌مدت و معنویت‌درمانی در دیدگاه‌گیری مادران دارای فرزند کم‌توان‌ذهنی، می‌توان از این دو شیوه برای بهبود مهارت دیدگاه‌گیری مادران دارای فرزند کم‌توان‌ذهنی و یا سایر اختلالات استفاده کرد.