تاثیر بازخوردهای اصلاحی معلمان (کتبی، کلامی، تلاش محور و توانایی محور) بر تغییر سطح ابراز وجود، پیوند با مدرسه و ادراک از فضای آموزشی در درس عربی زبان قرآن برای دانش آموزان مقطع متوسطه اول

هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر بازخوردهای اصلاحی معلمان (کتبی، کلامی، تلاش محور و توانایی محور) بر تغییر سطح ابراز وجود، پیوند با مدرسه و ادراک از فضای آموزشی دانش آموزان مقطع متوسطه اول در درس عربی زبان قرآن در شهر دور بود. این پژوهش به صورت نیمه تجربی بود که در آن از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. نمونه پژوهش ٤٠ آزمودنی بود که از میان دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان دور استان مازندران به روش تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش دریافت بازخوردهای مبتنی بر مدل باتلر و وین و گواه گمارده شدند. در مرحله مداخله گروه آزمایش به مدت 10 هفته بعد از ارزشیابی های تکوینی مبتنی بر مدل باطر و وین بازخورد دریافت می کردند و گروه کنترل به طور سنتی بازخورد دریافت میکردند. دادههای پژوهش با روش تحلیل کواریانس چند متغیری تجزیه و تحلیل شدند تحلیل دادهها به کمک نرم افزار (21.spss) انجام گرفت. یافته ها حاکی از آن بود که سطح ابراز وجود، پیوند با مدرسه و ادراک از فضای آموزشی گروه آزمایش در درس عربی زبان قرآن به طور معنی داری نسبت به بت به گروه کنترل افزایش یافته بود؛ بنابراین می توان گفت که ارائه بازخوردهای مبتنی بر مدل باتلر و وین می تواند در درس عربی موثر باشد و درصورتی که معلمان بعد از ارزشیابیهای تکوینی از این مدل برای ارائه بازخورد استفاده کنند می توانند سطح ابراز وجود، پیوند با مدرسه و ادراک از فضای آموزشی دانش آموزان را به طرز معنی داری افزایش دهند.