صورت بندی تاثیرات نگارگری قدیم بر نقاشی و نگارگری معاصر ایران

پس از پایان دوره قاجار، فضای هنری ایران بیش از پیش تحت تاثیر فرهنگ و هنر غرب قرار گرفت و از دل آن جریانات نوگرای بیشتری ظهور پیدا کرد. در حوزه نگارگری سنتی که پس از مکتب اصفهان برای مدت-های طولانی فضایی راکد و تکراری را تجربه می کرد، به همت تعدادی از هنرمندان مثل هادی تجویدی، مکتب نگارگری تهران تاسیس شد. مکتب نگارگری تهران تحت تاثیر فضای فرهنگی و هنری ترقی خواه دوره پهلوی، ضمن بهره مندی از تکنیک های هنری نگارگری قدیم، توجه به نوآوری، رفع نیازهای مخاطبان معاصر و نکاتی مثل ایرانی سازی چهره ها که پیش از این تحت تاثیر چهره  سازی چینی و چهره های مردمان آسیای مرکزی بود را در دستور کار قرار داد. مکتب نگارگری تهران که در دوره پهلوی اول شکل گرفت، تاثیر چشمگیری بر نگارگری دوره پهلوی دوم و بعد از آن نگارگری پس از پیروزی جمهوری اسلامی باقی گذاشت. با حرکت رو به جلوی نگارگری معاصر، بعضی از آثار نگارگری در مرز میان نگارگری سنتی و نقاشی نوگرا قرار گرفت و بعضی آثار نقاشی نوگرا نیز تحت تاثیر فضای هویت خواه، مایه هایی نگارگری قدیم را اخذ کرد. مقاله حاضر با اتکا به این سوالات که نگارگری و نقاشی معاصر ایران چگونه و از طریق چه نمونه آثاری تاثیرات نگارگری قدیم ایران را اخذ کرده اند، به نگارش درآمده و هدف اصلی آن صورت بندی و دسته بندی روش های ارجاع به نگارگری قدیم در نگارگری و نقاشی معاصر ایران بوده است. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و به شیوه کمّی و کیفی نگارش پیدا کرده و جامعه آماری آن شامل کلیه آثار نقاشی و نگارگری سده چهاردهم هجری خورشیدی بوده است؛ از این جامعه آماری گسترده، تعداد بیست و سه نگاره و نقاشی به شیوه انتخابی و براساس میزان کمک به کفایت مباحث، گزینش شده  و مورد بحث قرار گرفته اند. از نتایج تحقیق حاضر، شناخت و طبقه بندی چهار جریان اصلی متاثر از نگارگری قدیم در نگارگری و نقاشی معاصر ایران است که سه دسته از آنها به دلیل شباهت غیر قابل انکار با نگارگری قدیم، در دسته نگارگری معاصر قرار می گیرند و دسته چهارم به دلیل نوگرایی های فراتر از چهارچوب نگارگری قدیم، امکان نام گذاری با اسامی نگارگری نوگرا و نقاشی نوگرا را دارد.

classification of the effects of persian painting on contemporary iranian painting

with the end of the qajar era, iran's artistic landscape became increasingly influenced by western culture and art, giving rise to more innovative movements. this study addresses how contemporary persian painting and miniature art have drawn upon traditional persian painting influences through specific examples. the primary objective is to categorize and analyze the methods of referencing traditional persian painting in contemporary miniature and modern iranian painting. the study adopts a descriptive-analytical approach, utilizing both qualitative and quantitative methods. the statistical population encompasses all paintings and miniatures from the 14th century ah (20th century ce) from which 23 paintings and miniatures are selected through purposive sampling based on their contribution to the research’s objectives and analyzed in depth. the findings identify and classify four main currents influenced by traditional persian painting in contemporary iranian miniature painting. three of these currents exhibit strong similarities with traditional persian painting and thus fall under the category of contemporary miniature painting. the fourth current, characterized by innovations that transcend the boundaries of traditional persian painting, can be categorized as either neo-miniature or modern painting.