واکاوی عوامل محیطی تاثیرگذار بر تمایزات درون شیعی

نقش جمهوری اسلامی ایران در شکل‌‌دهی به جریانات شیعه و پتانسیل الگوبرداری از ایران اسلامی برای جماعات شیعه در سایر کشورها، بسیار حائز اهمیت است و از طرفی بهترین راهکار برای نظام جمهوری اسلامی ایران در راستای وحدت‌‌بخشی، ایجاد نوعی الگو از ارزش‌‌ها و سیاست‌‌های خود برای شیعیان این کشورها می‌‌باشد. پس از وقوع انقلاب اسلامی ایران، شیعیان در سراسر جهان به این نظر نزدیک شدند که با وحدت می‌‌توانند در جوامع خود موثر بوده و حقوق خود را بازیابند. در همین راستا از آن زمان تاکنون در بسیاری از کشورها شیعیان برای بهبود وضعیت خود اقدام به شکل دادن سازمان‌‌ها و گروه‌‌های مختلف نمودند، اما موانع زیادی در پیش روی آنها قرار گرفته است. این موانع از دولتمردان وابسته به غرب این کشورها آغاز می‌‌شود و تا گفتمان‌‌های درون شیعی امتداد می‌‌یابد. در واقع شیعیان مخاطرات زیادی در پیش روی خود احساس کرده‌‌اند و در برخی مواقع سکوت و تقیه را بر فعالیت‌‌های موثر ترجیح داده‌‌اند. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی _ تحلیلی در پی پاسخ به این سوال می‌‌باشیم که آیا ارتباط شیعیان کشورهای دیگر با جمهوری اسلامی ایران در بهبود وضعیت این شیعیان موثر خواهد بود؟ به نظر می‌‌رسد؛ ارتباط قوی و موثر شیعیان سایر کشورها با جمهوری اسلامی ایران، می‌‌تواند وضعیت کنونی آنها را ارتقاء بخشد. بنابراین در این مقاله تلاش می‌‌شود؛ عوامل موثر بر واگرایی شیعیان بررسی شده و سپس نقش جمهوری اسلامی ایران برای بهبود این وضعیت مورد مداقه قرار گیرد.