بازکاوی مناسبات شیخ صفی الدین با حاکمان و رجال سیاسی دوره ایلخانی (با تکیه بر کتاب صفوه الصفا)

شیخ صفی‌الدین اسحاق اردبیلی یکی از صوفیان برجسته‌ قرن هفتم هجری آذربایجان است که با رویکردی اجتماعی به تصوف و عرفان، تاثیر بسیاری بر فرهنگ و تمدن ایران اسلامی نهاده و نقش مهمی در تاریخ ایران ایفا نموده است. با توجه به تاثیر وی در فرهنگ ایرانی-اسلامی، در این پژوهش درصدد بررسی چگونگی مناسبات اجتماعی شیخ صفی‌الدین در ارتباط با سلاطین، وزرا و امیران ایلخانی مبتنی بر کتاب صفوة‌الصفا هستیم. کتاب صفوة‌الصفا، اصلی-ترین و قدیمی‌ترین کتاب موجود در احوال، بینش و نگرش شیخ صفی‌الدین اردبیلی است که توسط ابن‌بزّاز اردبیلی -مرید شیخ صدرالدین، پسر شیخ صفی‌الدین- به رشته تحریر درآمده است. روش پژوهش حاضر به صورت توصیفی-تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانه‌ای می‌باشد. نتایج به دست آمده از تحقیق حاضر بیانگر این است که مبنای طریقت شیخ، حضور در عرصه‌های سیاسی-اجتماعی و ایفای نقش موثر در جامعه است و شیخ صفی‌الدین از مشایخ اهل عملی است که در ارتباط با رجال حکومت، جانب اعتدال را در جمع بین دنیا و آخرت رعایت کرده و به حیاتی با رویکردی اجتماعی قائل است که جنبه دنیا ستیزانه ندارد.