نقد مبانی فلسفی و حقوقی مفهوم کرامت ذاتی در حقوق معاصر

کرامت انسان ارزش فطری و ذاتی و به عبارت دیگر ماهیت و جوه انسانی ابنا بشر می‌باشد که مبنای زایش حقوق بشری شناخته می‌شود. کرامت ذاتی به عنوان مبنا و اصل، پایه‌گذار نظام بین‌الملل پوزیتیویستی حقوق بشر است که با اصل منزلت و کرامت ذاتی ذیل اسناد حقوق بشر جهانی و منطقه‌ای تبیین گردیده است. کرامت انسانی شایستگی هر انسان است که با وجود ماهیت انسان به ما هو انسان، مبنا قرار می‌گیرد. از آنجا که این اصل ذاتی و غیرقابل سلب است، حرمت و کرامت انسانی بشر حقی مطلق و خدشه‌ناپذیر تعبیر می‌گردد که تجاوز به آن در هیچ حالی روا نمی‌باشد. تحقیق حاضر با قیاس سازوکارهای همزیستی مبانی فلسفی اصل کرامت انسانی با رَویۀ حقوقی، با روش توصیفی و مداقه در اسناد تقنینی و همچنین ذیل تصمیمات قضایی، به تحلیل این مهم می‌پردازد که کرامت ذاتی اصل مهم و زیربنایی قانون است. با توجه به جنبه‌های متافیزیکی کرامت ذاتی انسان که همچنان نیز ادامه دارد، اصل کرامت انسانی، فرصت مغتنمی را برای نقد قوام‌یافته و انسجام‌بخشی به این اصل در آثار قانون‌گذاری، به‌ویژه در تصمیمات قضایی باز می‌کند. گرچه کرامت ذاتی یک فضیلت جهانی است، اما محتوای آن تا حد زیادی به موقعیت‌های اجتماعی، مذهبی و سنّتی جوامع خاص بستگی دارد. از این حیث پاسداشت کرامت ذات ذیل حقوق شهروندی، به‌عنوان حقوق بشر جمعی معنا می‌یابد.

critique of the philosophical and legal foundations of inherent dignity in contemporary law

human dignity is an innate and inherent value, in other words, the nature and human essence of human beings known as the basis for the birth of human rights. inherent dignity, as a basis and principle, is the founder of the positivist international human rights law, which has been explained by the principle of inherent dignity and dignity under global and regional human rights instruments. human dignity is the merit of every human being, despite the nature of man, is the basis for what a human being is. since this principle is inherent and inalienable, the inherent dignity of man is interpreted as an absolute and inviolable right, not permissible to violate under any circumstances. the present study analyzes the mechanisms of the philosophical foundations of the principle of human dignity with the legal approach, by hiring a descriptive method and scrutiny in legislative decisions, as well as judicial ones, by comparing the mechanisms of the philosophical foundations according to the principle of human dignity with the legal approach. given the metaphysical aspects of the inherent dignity of man, which still persist, the principle of human dignity opens up a valuable opportunity for a consistent critique and integration of this principle in legislative works, especially in judicial decisions. although inherent dignity is a universal virtue and concept, its content depends to a large extent on the social, religious and traditional situations of specific societies. in this respect, the protection of inherent dignity under the rights of citizenship makes sense as a collective human right.