رده‌بندی معرفتی گزاره‌های صوفیانه

این جُستار می‌کوشد الگویی ارائه دهد تا خوانندۀ متن‌های صوفیانه بتواند سه گونه معرفت را در میراث مکتوب تصوف از هم بازشناسد و نسبت اصل با فرع و متن با حاشیه را در معارف مکتوب صوفیان دریابد. برای این منظور تجربۀ عرفانی (کشف و شهود) عارف را به مثابه کانون اصیل شناخت و منبع ادراک امر متعالی در کانون بحث گذاشته و آن را معیار عارفانگی سخن قرار داده و عیار عرفانیّت را بر اساس نسبت گزاره‌های صوفیانه با این کانون شناخت می‌سنجد و بر پایۀ این معیار، مجموعۀ سخنان صوفیانه را در سه گونه رده بندی می‌کند: سخن تجربی، سخن نظری و سخن سازمانی. مقاله در ادامه نقشهای زبان و استعاره را در هریک از این سه نوع سخن می‌کاود و نشان می‌دهد که نقشهای اکتشافی، شخصی و هنری زبان در سخن تجربی بیش از دو گونۀ دیگر سخن نمود دارد و عارفانگی (عرفانیت) سخن در ساحت خلاقه و ابداعی زبان پدیدار می‌شود.

epistemic classification of sufi propositions

 this research tries to present a model so that the reader of sufi texts can recognize the three types of knowledge in the written heritage of sufism and find out the relationship between the original and the sub and the text and the margin in the teachings of the sufis. for this purpose, the mystical experience (discovery and intuition) of the mystic as the original center of knowledge and the source of the perception of the sublime is the criterion of the mysticism of the speech, and the level of mysticism is measured based on the ratio of sufi propositions to this center of knowledge, and based on this criterion, the collection of words he classifies sufism into three types: experimental speech, theoretical speech, and organizational speech. the article further explores the roles of language and metaphor in each of these three types of speech and shows that the exploratory, personal and artistic roles of language in experimental speech are more than the other two types of speech and the mysticism of speech in the creative and innovative field of language appears.