نشانه-معنا شناسی صیرورت و پویایی نزد مولانا با تکیه بر زمان و نمود مورد مطالعه چند غزل از کلیات شمس

پویایی اندیشه ی مولانا نه تنها در معنای اشعار او نهفته است بلکه در ساختار کلام، انتخاب واژگان و ریخت شناسی افعال به کار گرفته شده نیز خود را نمایان می سازد، در واقع شیوه بیان و محتوای اشعار بازتاب پویایی اندیشه و صیرورت مدام اوست. این پویایی را می توان از طریق نشانه-معناشناسی در پیوند با زبانشناسی گفتمانی، بررسی کرد. اندیشه فعال در کل دیوان شمس به چشم می خورد و در ارتباط تنگاتنگ با جهان بینی شاعر قرار دارد. از میان این دریای بیکران، چند غزل از کلیات شمس را برگزیدیم. این غزلها نمونه بارزی از پیوند فرم و محتوا بوده و نشان از ساختار پویا و در روند اندیشه شاعر است. با تکیه بر این غزل، در این جستار تلاش خواهیم کرد از طریق تحلیل زمان، نمود افعال و نمود واژگان راهی به شیوه نگرش عرفانی مولانا بگشاییم و نشان دهیم که چگونه همه چیز در حال شدن، صیرورت، رشد و حرکت است . روش مورد مطالعه ما، نشانه معنا شناسی سوژه محور ژان-کلود کوکه، نشانه شناس و پدیدار شناس فرانسوی است که با جدا شدن از نشانه شناسی ابژه محور گرماسی، بیشتر به سوژه و تحولات آن پرداخت. یکی از موارد مطرح شده در آثار او، مبحث زمان و نمود است که با گفتمان زبانشناختی پیوند دارد. ما برآنیم تا نشانگرهای وجوه، نمود و زمان را در این غزل واکاوی نموده و به این مهم دست یابیم که این شاخص های گفتمانی تنها در ریخت شناسی واژگانی و فعلی نبوده بلکه در معنای آن ها نیز مستتر است.

signification and semantics of becoming and dynamism in rumi’s thought with a focus on time and manifestation: a study of selected ghazals from the divan-e shams

the dynamism of rumi’s thought is not only embedded in the meaning of his poetry but also manifests in the structure of his discourse, the choices of vocabulary, and the morphology of verbs employed. indeed, his poems’ style of expression and content reflect the ongoing and continuous evolution of his thought. this dynamism can be explored through signification semantics in conjunction with discourse linguistics. rumi’s active thought and spirited language are evident throughout the entirety of the divan-e shams and are closely intertwined with the poet’s worldview. we have selected several ghazals from the divan-e shams from this boundless sea. these ghazals exemplify the connection between form and content, showcasing a dynamic structure that reflects the poet’s thought process. through analyzing these ghazals, this study aims to open avenues to understand rumi’s mystical perspective by examining the dimensions of time, manifestations of verbs, and vocabulary. we will demonstrate how everything is in a state of becoming, growth, and movement, indicating that humans are never free from this dynamism. our method of study utilizes jean-claude coquet’s subject-centered semiotics, a french semiotician and phenomenologist who shifted focus from object-centered semiotics to the subject and its transformations. one of the key topics in his works is the discussion of time and manifestation, which is connected to linguistic discourse. we aim to analyze the markers of aspects, manifestations, and time in these ghazals to establish that these discursive indicators are reflected not only in the morphology of vocabulary and verbs but also in their meanings.