مدل‌سازی ساختاری تاثیر شاخص‌های حمل‌و‌نقل پایدار بر زیست‌پذیری شهری شهر اهواز با رویکرد آینده‌پژوهی

در قرن بیست و یکم با رشد سریع شهرنشینی و افزایش جمعیت شهری، تامین و افزایش کیفیت زندگی و زیست‌ پذیری در شهرها امری ضروری است. گسترش شهری و افزایش تراکم جمعیت در مراکز شهری چالشی را برای یافتن راه‌حل‌های حمل ‌ونقل پایدار ایجاد می‌کند. حمل‌ ونقل پایدار در چند دهه گذشته در کشورهای درحال‌توسعه که با افزایش سریع شهرنشینی مواجه شده‌ اند مطرح‌شده است، گسترش شهرها ضرورت توجه به بحث حمل‌ ونقل پایدار و تاثیرات آن بر زیست‌ پذیری شهری را اجتناب‌ناپذیر کرده است. هدف این تحقیق مدل‌ سازی ساختاری تاثیر شاخص‌ های حمل‌ونقل پایدار بر زیست‌ پذیری شهر اهواز با رویکرد آینده‌پژوهی می ‌باشد. این پژوهش که ماهیتی کاربردی دارد با روش تحلیلی‌- توصیفی و با ابزار پرسشنامه محقق ساخته، تاثیر عوامل گوناگون از جمله عوامل اقتصادی، زیست ‌محیطی، کالبدی و اجتماعی و تاثیر آن بر زیست ‌پذیری شهر اهواز را موردبررسی قرار داده است. حجم نمونه پژوهش، با بهره ‌گیری از نرم‌افزار samplepower، 200 پرسش نامه محاسبه‌شده و برای استنباط‌ های علمی مدل ‌سازی معادلات ساختاری به کار گرفته‌ شده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که عامل زیست‌ محیطی با بار عاملی 0.57 موثرترین شاخص در میان شاخص ‌های موردمطالعه حمل‌ونقل پایدار می ‌باشد و عامل اجتماعی با بار عاملی 0.34 کم‌ ترین تاثیر را در شاخص‌ های حمل ‌ونقل پایدار موثر بر زیست‌ پذیری در میان پاسخگویان دارد. عامل زیست‌محیطی به‌عنوان موثرترین شاخص، ضرورت توجه به مسائل زیست‌محیطی و توسعه زیرساخت‌های مرتبط با حمل‌ونقل پایدار را در آینده تاکید می‌کند. همچنین، کمترین تاثیر عامل اجتماعی بر زیست‌پذیری نشان‌دهنده نیاز به برنامه‌های فرهنگ‌سازی و افزایش آگاهی عمومی در این زمینه است.

structural modeling of the impact of sustainable transportation indicators on urban livability in ahvaz using future studies approach

in the 21st century, the rapid growth of urbanization and urban populations have necessitated the enhancement of life quality and livability in cities. urban expansion and population density in urban centers have created a challenge in finding sustainable transportation solutions. sustainable transportation has emerged as a critical issue in developing countries experiencing rapid urbanization, making it imperative to consider the impact of sustainable transportation on urban livability. this research aims to structurally model the influence of sustainable transportation indicators on urban livability in ahvaz, iran, with a future-oriented perspective. this applied research employed a descriptive-analytical method, utilizing a researcher-designed questionnaire to examine the impact of various economic, environmental, physical, and social factors on the livability of ahvaz. the sample size was calculated using the samplepower software to be 200 questionnaires, which were then used for structural equation modeling to draw scientific inferences. results indicated that the environmental factor, with a factor loading of 0.57, was the most influential indicator among the studied sustainable transportation indicators. the social factor, with a factor loading of 0.34, had the least impact on sustainable transportation indicators affecting livability among respondents. the environmental factor, as the most influential indicator, emphasizes the need to focus on environmental issues and develop infrastructure related to sustainable transportation in the future. additionally, the least impact of the social factor on livability highlights the need for public awareness campaigns and programs in this area.