هیدروژل پلیمری اکریلیک اسید – نانو fe3o4 به منظور حذف آمونیاک

آمونیاک مهمترین ترکیب هیدروژنه ازت بوده و در طبیعت از تجزیه مواد آلی ازت دار حاصل می گردد. و با ورود ترکیبات نیتروژن به محیط زیست از جمله رودخانه ها، امکان بروز مشکلاتی را بدهد. جاذب هایی که به صورت مواد طبیعی و سنتزی بسیاری وجود دارندکه از کاربردی ترین آن ها هیدروژل ها هستند. در دو دهه گذشته، هیدروژل های سنتزی به دلیل عمر کاربری طولانی، ظرفیت زیاد جذب آب و استحکام زیاد ژل به تدریج جایگزین هیدروژل های طبیعی شده اند. پلیمرهای سنتزی معمولا ساختار شناخته شده ای دارند که می توانند به منظور عامل دار شدن و زیست تخریب پذیری اصلاح شوند. هیدروژل های سنتزی از واکنش ساده یک یا چند مونومر به روش های شیمیایی کلاسیک تهیه می شوند. هیدروژل ها به دلیل خواص منحصر به فرد در پنجاه سال گذشته بسیار مورد توجه قرار گرفته اند و در صنایع مختلف از جمله غذایی، بسته بندی، دارویی، کشاورزی، در ساخت دستگاه های فنی و الکترونیکی و نیز به عنوان جاذب برای حذف آلاینده ها در کاربردهای زیست محیطی استفاده می شوند. هیدروژل ها به شکل های فیزیکی متنوع شامل قطعه میکروذرات، نانو ذرات، پوشش ها و فیلم فرمول بندی شده و برای محدوده گسترده ای از کاربردهای زیست پزشکی و زیست مهندسی شامل زیست حسگرها، مهندسی بافت، جداسازی زیست مولکول ها یا سلول ها به کار گرفته می شوند. با استفاده از فناوری نانو و پتانسیل های موجود در سنتز هیدروژل ها، هزینه های اقتصادی جهت تصفیه پساب های صنعتی را کاهش داده و غلظت آمونیاک موجود در پساب ها را به حداقل رساند. یکی از روش های رایج در حذف نیترات، تکنیک های بر پایه جذب است. با وجود هیدروژل ها به عنوان یک حامل مناسب برای نانوذرات مغناطیسی آهن fe3o4 ، یک ظرفیت مناسب برای حذف آمونیاک از پساب ها می باشد.