مروری بر روش‌های مسیریابی هواپیماهای بدون سرنشین در شبکه موردی پروازی مبتنی بر الگوریتم‌های فرامکاشفه‌ای

شبکه موردی پروازی، ویژگی‌ها و مشخصات مشترکی با شبکه موردی متحرک و زیرمجموعه‌های آن‌ها همانند شبکه موردی بین خودرویی و شبکه‌های حسگر بی‌سیم دارد. گره‌ها در شبکه موردی پروازی، هواپیمای بدون سرنشین هستند. چندین ویژگی چالش‌آور در رفتار هواپیماهای بدون سرنشین مشاهده می‌شود که باید در نظر گرفته شوند. این ویژگی‌ها شامل تحرک زیاد، حرکت پیش‌بینی‌ناپذیر و توزیع غیریکنواخت آن‌ها حول شبکه است که منجر به تغییرات توپولوژی مکرری می‌شود و از این رو طراحی پروتکل‌های مسیریابی شبکه موردی پروازی را به یک وظیفه‌ی خیلی پیچیده تبدیل می‌کند. به‌منظور سازمان‌دهی یک شبکه‌ با هواپیمای بدون سرنشین چندگانه، باید از الگوریتم‌های مسیریابی ویژه استفاده کرد که به دلیل ویژگی‌های خاص خود ساخته شده‌اند. هدف این مقاله، مروری بر روش‌های مسیریابی هواپیماهای بدون سرنشین در شبکه موردی پروازی است که از الگوریتم‌های فرامکاشفه‌ای استفاده نموده اند. روش‌های مسیریابی مورد مطالعه از الگوریتم فرامکاشفه‌ای مانند الگوریتم بهینه‌سازی مورچگان، الگوریتم بهینه‌سازی چند جهانی، بهینه‌سازی ازدحام کرم شب‌تاب، بهینه‌سازی مبتنی بر جغرافی زیستی، الگوریتم زنبورعسل، الگوریتم گرگ خاکستری، الگوریتم بهینه‌سازی ازدحام ذرات، الگوریتم جستجوی ممنوعه، الگوریتم سنجاقک، الگوریتم بهینه‌سازی نهنگ، الگوریتم بهینه‌سازی ملخ، الگوریتم بهینه‌سازی کرم شب‌تاب، الگوریتم تبرید شبیه‌سازی شده، الگوریتم بهینه‌سازی مگس میوه، الگوریتم تکامل تفاضلی، الگوریتم بهینه‌سازی مبتنی بر آموزش و یادگیری و الگوریتم علف هرز استفاده نموده‌اند.