توسعه مدل مکانی دارایی های در معرض خطر زلزله در منطقه دو شهرداری تهران

در دهه های اخیر، افزایش جمعیت و مهاجرت از روستاها به شهرهای بزرگ موجب رشد سریع و غیر قابل کنترل بافت های شهری شده است. این رشد فزاینده جمعیت منجر به آسیب پذیری هر چه بیشتر شهرها در مقابل سوانح طبیعی و افزایش ریسک آنها شده است. در راستای اقدامات کاهش ریسک مانند بازسازی و مقاوم سازی ساختمان ها، بهبود آیین نامه های ساخت و ساز، نظارت هر چه بیشتر بر فرایند های ساخت و ساز و افزایش آگاهی عمومی در مواجهه با خطر زمین لرزه، برنامه ریزی شهری و به طورکلی مدیریت کاربری زمین به خصوص در کلان شهر های در معرض خطر لرزه ای، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در این مطالعه، مدلی مکانی برای دارایی های ساختمانی در معرض خطر زلزله واقع در منطقه دو شهرداری تهران ارائه شده است که می تواند توسط برنامه ریزان شهری و مسئولین مربوطه برای انجام مطالعات ارزیابی ریسک و برنامه ریزی و پیاده سازی اقدامات کاهش ریسک زلزله مورد استفاده قرار گیرد. در تهیه این مدل، از پایگاه داده ساختمانی شهرداری تهران (1395) به همراه بازرسی های میدانی به منظور صحت سنجی داده ها برای تعیین مشخصات سازه ای ساختمان های مسکونی استفاده شده است و دسته های آسیب پذیری بر اساس مشخصات فنی ساختمان ها تعیین گردیده است.