تدوین اصول بازطراحی پیاده راههای شهری با رویکرد جذب گردشگرفرهنگی (نمونه موردی: محور حافظیه شیراز)

پیاده راه،قدیمی ترین شکل حرکت در فضا است. شهرها از دیرباز بر اساس حرکت پیاده بنا شده اند و از این رو پیاده راه دارای اهمیت اساسی در ادراک هویت فضایی، تعلق و دریافت کیفیت های محیطی است. پیاده راه برای نخستین بار در اواخر دهه 1940 به وجود آمده است.گردشگری فرهنگی دررابطه با فرهنگ یک کشور می باشد و در حال حاضر محبوبیت زیادی دارد. امروزه حضور بی رویه اتومبیل ها مانع آرامش و ایمنی گردشگران و افراد پیاده می باشد. بنابراین ضروری است که به معضلات طراحی پیاده راه ها پرداخته شود، تا بتوانند تقاضای افراد پیاده را برای حضور در محور پاسخگو بوده و باعث ارزش دادن به پیاده و محور شوند. این پژوهش با هدف جذب گردشگر فرهنگی در محدوده حافظیه صورت گرفته است. پیاده راه حافظیه شیراز که در غرب و منطقه 3 شهرداری واقع شده است، از محور های اصلی حرکت پیاده می باشد. بنابراین نقش مهمی در ایجاد فضای شهری با کیفیت دارد. این پژوهش توصیفی – تحلیلی میباشد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss انجام شده است و از آزمون t تک نمونه ای برای بررسی فرضیات و از آزمون فریدمن برای مقایسه شاخصه ای استفاده شده است. در جامعه آماری 384 نفره محدوده مان که به عنوان نقطه عطف پژوهش درنظر گرفته شده است، ابتدا مولفه های اثرگذار بر جذب گردشگر فرهنگی در چهار بعد فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و محیطی یافته شد و سپس زیر مولفه های مرتبط با آنها شناسایی شد. طبق اصول عنوان شده فضاهایی جهت دسترسی راحت گردشگران به سیستم اطلاعاتی، تعبیه فضاهایی جهت استراحت کوتاه مدت آنان، افزایش کیفیت نورپردازی و محوطه آرایی و ایجاد شبکه دسترسی مناسب و همچنین ایجاد پارکینگ جهت آسایش گردشگران، ایجاد فضاهایی جهت افزایش سرزندگی و فرح بخش کردن محیط ، تعبیه سرویس بهداشتی و مبلمان و آبنما جهت افزایش تنوع و سرزندگیری، همگی می توانند راه به مطلوبیت رساندن پیاده راه باشند.