واکاوی ادله و گستره اصل عدم تقیّه

یکی از اصول موثر در فرایند اجتهاد اصل عدم تقیّه یا اصالة الجدّ است. این اصل متکفل تصحیح جهت صدور متن است؛ یعنی با توجه به اینکه موضوع حجیت در بحث ظواهر، مراد جدی کشف شده از طریق ظهور است، در مواردی که احتمال عدم اراده جدی متکلم و صدور روایت از باب تقیه داده شود، کلام حجیتی ندارد مگر آنکه احتمال عدم اراده جدی نفی شود، فقیهان با تمسک به اصل عدم تقیه، اراده جدی متکلم نسبت به جهت صدور را ثابت می‌نمایند. این نوشتار، با روش تحلیلی توصیفی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای به این سوال اصلی پاسخ می‌دهد که دلیل حجیت اصل عدم تقیه و گستره جریان آن چیست؟ از همین روی در این مقاله به ادله اصل عدم تقیه پرداخته شده است و تبیین شده است که تمسک به ادله لفظی حجیت خبر واحد و روایت خاص وارد شده در این جهت و انسداد صغیر، تمام نبوده و نمی‌تواند مستند اصل عدم تقیه باشد؛ بله تنها سیره عقلا و اجماع در پاره‌ای از موارد قابل‌پذیرش است. همچنین تبیین شده است که در مواردی مانند تقیه‌ای بودن مورد روایت، اثبات تقیه در قسمتی از روایت و علم اجمالی به تقیه، این اصل جاری نمی‌شود و در سایر موارد اصل عدم تقیه جاری است.

analyzing the proofs and scope of the principle of inexistence of taqiyyah

one of the effective principles in the process of ijtihad is the principle of inexistence of taqiyyah or principle of meaning (asalato al-jedd). this principle is responsible for the correction for the issuance of the text; that is, considering that the issue of authority in the discussion of appearances is the serious meaning discovered through manifestation, in cases where the possibility of the speaker’s lack of serious will and the transmission of a narration on the subject of taqiyyah is given, the speech does not have authority unless the possibility of the lack of serious will is negated. by adhering to the principle of inexistence of taqiyyah, jurists prove the speaker’s serious will and meaning regarding the direction of transmission. this article, using an analytical-descriptive method and relying on library sources, answers the main question: what is the reason for the validity of the principle of inexistence of taqiyyah and the extent of its circulation? for this reason, this article discusses the proof for the principle of inexistence of taqiyyah  and explains that relying on verbal reasons for the validity of a single narrative and a specific narration introduced in this direction and the minor closure is not complete and cannot be a document for the principle of inexistence of taqiyyah; yes, only the way of the intellect and consensus are acceptable in some cases. it has also been explained that in cases such as the subject of the narration being taqiyyah, the proof of taqiyyah in a part of the narration, and general knowledge of taqiyyah, this principle does not apply, and in other cases the principle of inexistence of taqiyyah applies.