واکاوی فقهی حکم شهرت‌طلبی با تاکید بر اقدام جهت اینفلوئنسرشدن

یکی از موضوعات مهم فقهی و اجتماعی در عصر حاضر، مقوله شهرت‌طلبی است. این پدیده که در گذشته در قالب مصادیق محدودتری در روایات اهل‌بیت: مورد توجه بوده است، اکنون با گسترش رسانه‌ها و فضای مجازی و به اقتضای عصر رسانه و فضای مجازی ابعاد گسترده‌تری یافته است. فعالیت‌های برخی افراد در فضای مجازی، مانند اینفلوئنسرها، به دلیل اهداف گوناگونی چون اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی، یکی از مصادیق بارز این موضوع است. به طور مشخص، اقدام جهت اینفلوئنسر شدن، مستلزم اقدامات شهرت‌طلبانه است که بررسی فقهی دقیق آن، نیازمند واکاوی فقهی حکم شهرت‌طلبی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و داده‌های فضای مجازی، مفهوم شهرت را با تمرکز بر مصادیق نوظهور آن یعنی شهرت‌طلبی در فضای مجازی از منظر فقه اسلامی بررسی کرده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که شهرت‌طلبی، از جمله در قالب پوشش لباس خاص یا انجام رفتارهای جلب‌توجه‌کننده و شهرت‌ساز، ذاتاً حرام نیست؛ مگر آنکه به هتک حرمت یا وهن شان مومن منجر شود؛ بنابراین، اقدام جهت اینفلوئنسر شدن از جهت عنوان شهرت‌طلبی، تنها در صورتی محکوم به حرمت شرعی است که مستلزم خوارشدن یا وهن شان شخص یا مومنان دیگر شود.

a jurisprudential analysis of the act of becoming an influencer with an emphasis on the element of fame-seeking

one of the important jurisprudential and social issues in the present era is the category of fame-seeking. this phenomenon, which in the past was considered in the form of more limited examples in the narrations of the ahlul bayt (a.s.), has now acquired broader dimensions with the expansion of media and cyberspace, and in line with the demands of the media and cyberspace era. the activities of some individuals in cyberspace, such as influencers, for various purposes such as economic, cultural, social, and political, are one of the clearest examples of this issue. specifically, the act of becoming an influencer requires fame-seeking actions, the detailed jurisprudential examination of which requires a jurisprudential analysis of the ruling on fame-seeking. this research, with a descriptive-analytical approach and using library resources and cyberspace data, has examined the concept of fame, focusing on its emerging examples, namely fame-seeking in cyberspace, from the perspective of islamic jurisprudence. the results of this study show that seeking fame, including in the form of wearing special clothing or engaging in attention-grabbing and fame-making behaviors, is not inherently forbidden unless it leads to the humiliation or denigration of a believer. therefore, the act of becoming an influencer in the name of seeking fame is condemned as forbidden by sharia law only if it involves the humiliation or denigration of the person or other believers.