کاربردهای زبانی-روایی جمع‌های قراردادی در داستان‌پردازی

از صورت ضمیر اول‌شخص جمع همیشه معنای جمعی افاده نمی‌شود. ماحصل موقعیت‌هایی که این ضمیر به شکل مجازی برای ارجاع به اول‌شخص مفرد به‌کار می‌روند، پدید آمدنِ شبه‌-جمع‌ها است. این شبه‌-جمع‌ها که به ضمیر ما حالتی قراردادی می‌دهند در پرداخت روایی کاربردهای گوناگونی دارند. به شکل عمده می‌توان بر مبنای اتّکای ارجاعیِ ضمیر جمع به درون یا بیرون متن، آن را به دو دستۀ انحصاری و فراگیر تقسیم کرد. گونه‌های شاخص ما ی منحصر، جز کاربرد صورت متواضعانۀ آن به‌صورت عمومی، سه شکل‌های ملوکانه ، صوفیانه و مولفانه دارد که تشکیل هر یک تابع زمینه‌های ذهنی-اجتماعی منحصر به‌فردی است و در پرداخت‌های روایی به انواع گوناگونی چون شخصیت‌پردازی و ایجاد سبک روایی از آن‌ها بهره برده می‌شود. از سوی دیگر جمع عالمانه صورتی از دستۀ فراگیر است که امروزه در داستان‌نویسی به‌عنوان تمهیدی برای بازنمایی از آن بهره برده می‌شود و ظرفیت‌های جالب‌توجهی به روایت می‌افزاید. پژوهش حاضر تلاش می‌کند زمینه‌های ذکر‌شده را با استفاده از پارادایم‌های مترتبی چون روان‌شناسی و جامعه‌شناسی بکاود و سپس ظرفیت‌های روایی ذکرشده را با استفاده از نمونه‌های داستانی معاصر تبیین کند.

the linguistic-narrative applications of conventional plurals in storytelling

the modern concept of the story is considered a relatively new structural innovation. however, narrative elements have always been present in various forms of traditional tales and ancient narratives. these elements often reflect capacities that storytelling borrows from existing structures within everyday language. for example, the structural resemblance between sentence syntax and plot composition illustrates how linguistic frameworks influence narrative design. another noteworthy example is the use of pronouns to create narrative suspense or ambiguity. in this way, linguistic patterns from both historical and contemporary contexts can provide the foundation for storytelling. this study focuses on linguistic patterns, particularly those derived from spoken language, which have undergone functional transformations and are now employed in modern storytelling. these patterns, originally serving communicative purposes in oral traditions, highlight the adaptability of language and its evolving narrative roles. to illustrate the narrative potential of these linguistic features, it is essential first to investigate their origins and initial applications. understanding how these patterns were historically employed helps trace their evolution into contemporary usage. the study also examines how these patterns differ in their application across modern texts, shedding light on the changes they have undergone. for better clarity, the linguistic patterns discussed are categorized systematically, and each category is paired with contemporary narrative examples. these examples illustrate the practical manifestations of these patterns in modern storytelling. by highlighting these transformations, the study demonstrates how linguistic conventions adapt to meet the demands of evolving narrative forms, enriching our understanding of the interplay between language and storytelling across time and contexts.