کارکرد جادوی مجاورت در عناوین آثار نثر فنی و مصنوع

جادوی مجاورت از عوامل مهم و تعیین‌کننده در بررسی تاثیرات زبانی و بلاغی بر نظرگاه اندیشگانی ایرانیان در طول تاریخ بوده است. این شگرد بلاغی به‌قدری قدرتمند است که گاه به مقدّرات تاریخی و فرهنگی ایرانیان جهت داده است. تاثیرگذاری جادوی مجاورت از طریق برجسته‌سازی در سطح کلام صورت می‌گیرد. نویسندگان در طول حیات ادبی ایران همواره سعی داشته‌اند با تکیه بر این عامل تاثیرگذار مخاطب را به درجۀ اقناع برسانند. دروازۀ ورود به متون عناوین آن‌هاست. ازاین‌روی، این برجسته‌سازی به‌شدت در میان عناوین آثار (به ویژه نثرهای مصنوع) دیده می‌شود. در این جستار با روش تحلیلی-توصیفی جادوی مجاورت در نوزده عنوان نثر مصنوع و متکلف نشان داده شده است. مبنای نظری جستار حاضر نظریات مندرج در کتاب از زبان‌شناسی به ادبیات کوروشصفوی است که ایجاد ادبیت را نتیجۀ قاعده‌افزایی و توازن در برونۀ زبان می‌داند. این ‌قاعده‌افزایی و توازن موجب ایجاد جادوی مجاورت در عناوین آثار شده که در کنار زیبایی‌آفرینی، خوانندگان را از طریق التذاذ شنوایی و دیداری به مطالعۀ آثار ترغیب می‌کند و درنهایت همین عامل منجر به ایجاد حس اقناع در مخاطبان می‌شود.

the function of the “magic of vicinity” in the titles of technical and complex prose works

the magic of proximity has been a crucial and determining factor in examining the linguistic and rhetorical impacts on the intellectual perspective of iranians throughout history. this rhetorical technique is so powerful that it has sometimes influenced the historical and cultural destiny of iranians. the impact of the magic of proximity occurs through foregrounding at the level of speech. throughout the literary history of iran, authors have always tried to persuade their audience by relying on this influential factor. the gateway to texts is their titles; hence, this foregrounding is intensely evident in the titles of works, especially in artistic prose. this study, using a descriptive-analytical method, demonstrates the magic of proximity in nineteen titles of artistic and ornate prose. the theoretical basis of the present study is the theories discussed in kurosh safavi’s book from linguistics to literature, which considers literariness as a result of rule-making and balance in the surface structure of language. this rule-making and balance lead to the magic of proximity in the titles of works, which, besides creating beauty, encourage readers to study the works through auditory and visual pleasure and ultimately lead to a sense of persuasion in the audience.