تبیین شاخصه‌های نوشتار زنانه در دو رمان او یک زن و بازی آخر بانو

یکی از مفاهیم مهم مطرح در حیطۀ نقد ادبی معاصر را باید ادبیات زنانه به‌شمار آورد. در پی جنبش زنان برای نیل به حقوقی مساوی با مردان، نوشتار زنانه به‌عنوان بخشی از نقد فمنیستی در میانۀ قرن بیستم به وجود آمد. در این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی تدوین شده، نوشتار زنانه در دو رمان بازی آخر بانو از بلقیس سلیمانی و او یک زن از چیستا یثربی بررسی و تحلیل شده است تا به این پرسش‌ها پاسخ داده شود که الگوهای نوشتار زنانه در این دو رمان تا چه میزان قابل بازنمایی هستند و در این حوزه این دو رمان چه شباهت‌ها و چه تفاوت‌هایی دارند. در آثار مورد نظر این نکته حاصل گردید که زبان شخصیت‍ها تحت تاثیر جنسیت نویسنده است و معیارهای زبان زنانه در مقایسه با زبان مردانه، با فراوانی بیش‌تری تکرار شده‍اند. به‌کارگیری زبان خاص زنانه در این رمان‍ها تا حدود زیادی منطبق با نظریات زبان‌شناسان است. تحلیل آماری هر یک از مشخصه‍ها نشان داد که بلقیس سلیمانی و چیستا یثربی در زمینۀ استفاده از لایه های واژگانی، لایۀ نحوی و لایۀ محتوایی عملکردی مناسب و به‌جا داشته اند. خصوصیات نوشتار زنانه در دو اثر بازی آخر بانو و او یک زن، سبک نوشتاری زنانه را از سبک مردانه جدا می‍سازد. لایۀ واژگانی در رمان بازی آخر بانو با 62 درصد و در رمان او یک زن با 82 درصد بالاترین بسامد را در بین سایر لایه های مورد نظر دارد.

elucidating the characteristics of women’s writing in she, a woman and bānu’s last game

women's literature has emerged as a significant component offeminist criticism in contemporary literary discourse. thisdevelopment followed the women's movement for equal rights and gained prominence in the mid-20th century. in iran, the constitutional era brought transformations that allowed women to enter variouscultural and social domains. as modern society positioned itselfagainst backwardness and superstitions, the concept of gender equalitybegan to take root. feminism sought to address inequality in language,challenging the predominantly male-oriented language of writers andpoets, which often led to the suppression of women's voices. as thisperspective expanded and female self-awareness grew, women writersof fiction made significant progress. they created new forms ofcommunication between audience and writer by infusing their workwith unique feminine emotions, feelings, and linguistic structures.from a stylistic-cognitive approach, a distinct type of writing can be attributed to female authors. their works often focus on the identity and position of iranian women, showcasing efforts to discover themselves and break free from societal norms.