تاثیر کیتوزان بهینه شده با پلی ونیل پیرولیدون (pvp) و تیدیازورون (tdz) بر ممانت از تولید فنل و میزان پرآوری در جداکشتهای گردو

گردو به‌عنوان یکی از محصولات مهم اقتصادی و با ارزش غذایی بالا محسوب می شود. روشهای ازدیاد غیرجنسی گردو به علت وجود مواد فنلی که موجب کاهش تقسیم سلولی میشود، نتوانسته است به تولید انبوه دانهال های گردو منجرشود. بافتهای گردو غنی از ترکیبات فنلی می باشند که پس از جداشدن از پایه مادری به‌عنوان ریزنمونه، به رنگ تیره درآمده و ضمن انتشار به محیط کشت، ریزنمونه و استقرار آن را به‌شدت تحت‌تاثیر قرار می دهند. کیتوزان به‌عنوان یک پلیمر زیستی و طبیعی امروزه در کشت بافت گیاهان به‌صورت گسترده استفاده میشود. مطالعه حاضر باهدف برطرف‌کردن مشکل مذکور در گردو در شرایط کشت درون شیشه ای انجام شد. آزمایش در قالب طرح کامل تصادفی با شش تکرار به‌ازای هر تیمار اجرا شد. تیمارهای موردنظر در این پژوهش شامل تیمار شاهد (محیط کشت موراشیگ و اسکوگ)، تیدیازرون با غلظت 0/4 میلی‌گرم در لیتر، پلی وینیل پیرولیدین با غلظت 0/3 گرم در یک لیتر، کیتوزان با غلظت 0/1 میلی‌گرم در لیتر، ترکیب tdz ، pvp و کیتوزان (با غلظتهای استفاده شده در تیمارهای قبلی) و در نهایت نانوکامپوزیت کیتوزان بهینه شده با pvp و tdz در دو سطح 0/1 و 0/05 میلی‌گرم در لیتر بود. ترکیب نانو کیتوزان در هر دو سطح، زنده مانی مریستم را به طور معنی‌داری افزایش داد (p<0.05). میزان باززایی، به‌عنوان شاخص رشد رویشی در تیمار نانو کیتوزان 10% از دیگر تیمارها بیشتر بود. همچنین پرآوری شاخساره، در تیمار ذکر شده افزایش معنی داری (p<0.05) نسبت به سایر تیمارها داشت.

effect of chitosan optimized with polyvinylpyrrolidone (pvp) and thidiazuron (tdz) on phenolic production inhibition and shoot proliferation in walnut explants

walnut is considered one of the economically important crops with high nutritional value. asexual propagation methods in walnut have failed to achieve large-scale production of walnut plantlets because of the presence of phenolic compounds that inhibit cell division. walnut tissues are rich in phenolic compounds, which become dark after being excised from the mother plant as explants and, upon diffusion into the culture medium, severely affect explant survival and establishment. chitosan, as a natural biopolymer, is currently widely used in plant tissue culture. the present study was conducted to overcome this problem in walnut under in vitro culture conditions. the experiment was performed in a completely randomized design with six replications for each treatment. the treatments included the control (murashige and skoog culture medium), thidiazuron at a concentration of 0.4 mg l⁻¹, polyvinylpyrrolidone at a concentration of 0.3 g l⁻¹, chitosan at a concentration of 0.1 mg l⁻¹, a combination of tdz, pvp, and chitosan (at the concentrations used in the previous treatments), and finally chitosan nanocomposite optimized with pvp and tdz at two concentrations of 0.1 and 0.05 mg l⁻¹. the chitosan nanocomposite at both concentrations significantly increased meristem survival (p < 0.05). regeneration rate, as an indicator of vegetative growth, was 10% higher in the chitosan nanocomposite treatment than in the other treatments. in addition, shoot proliferation was significantly increased (p < 0.05) in this treatment compared with the other treatments.