نقش الگوهای ارتباطی خانواده و سبک‌های دلبستگی در پیش‌بینی انگیزش درمان افراد وابسته به مواد

زمینه و هدف: اعتیاد اختلالی مزمن و بازگشت‌کننده است که تاثیرات عمیق اجتماعی، روان‌شناختی، جسمی و اقتصادی در پی دارد. با توجه به تاثیرات آن بر جامعه و افراد، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش الگوهای ارتباطی خانواده و سبک‌های دلبستگی در پیش‌بینی انگیزش درمان معتادان افراد وابسته به مواد بود. روش پژوهش: مطالعه حاضر کاربردی و از نوع توصیفی همبستگی می‌باشد. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل کلیه مراجعین به مراکز ترک اعتیاد استان قزوین در سال 99-1400، می‌باشند که از این تعداد130 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند و نمونه پژوهش را تشکیل دادند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسش‌نامه‌های مراحل آمادگی برای تغییر و اشتیاق درمان میلر و تونیگان،پرسش‌نامه تجدیدنظر شده الگوهای ارتباطی خانواده فیتزپاتریک و ریچی و پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان کولینز و رید استفاده شد. داده‌های به دست آمده با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌ها: نتایج نشان داد که الگوی ارتباطی گفت و شنود، سبک دلبستگی نزدیکی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی با انگیزش درمان ارتباط مثبت و معنا‌داری دارد، همچنین الگوی ارتباطی همنوایی، سبک دلبستگی وابستگی و اضطراب با انگیزش درمان ارتباط منفی و معنا‌داری دارد. الگوی ارتباطی خانواده، سبک‌های دلبستگی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی 34/0 از واریانس انگیزش درمان را تبیین کردند. بر اساس یافته‌های پژوهش الگوی ارتباطی خانواده، سبک‌های دلبستگی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی می‌توانند انگیزش درمان افراد مبتلا به اعتیاد را پیش‌بینی کنند.نتیجه‌گیری: بنابراین با آموزش و تقویت انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و انجام مداخلات مربوط به سبک‌های دلبستگی و اصلاح الگوهای ارتباطی خانواده می‌توان انگیزش درمان را در افراد مبتلا به اعتیاد افزایش داد.