اثربخشی درمان راه حل محور بر افزایش صمیمیت زناشویی زنان دچار تعارضات زناشویی

زمینه و هدف: یکی از اصلی‎ترین نهادهای جامعه، خانواده است و اساس شکل گیری و رشد، رابطه زوجین است که لازمه تقویت زندگی خانوادگی، ثبات و دوام آن و نوع نگرش و طرز تعامل زوجین با یکدیگر است. در این میان تعارضات زناشویی سبب اختلال در کارکردهای خانوادگی می شود. نقص در صمیمیت و تعارضات زناشویی همواره یکی از دلایل اصلی طلاق بیان شده است. هدف این پژوهش اثربخشی درمان راه حل محور بر افزایش صمیمیت زناشویی زنان دچار تعارضات زناشویی بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر شبه آزمایشی با گروه آزمایش و گواه و طرح پیش آزمون، پس آزمون بود. جامعه آماری در این پژوهش را زنان دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روان درمانی شهر شوشتر در پاییز 1399 تشکیل دادند. از بین این افراد 30 نفر از زنان انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دوگروه 15 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. شرکت کنندگان با مقیاس صمیمیت (mis) واکر و تامپسون، مورد ارزیابی قرار گرفتند. گروه آزمایش 8 جلسه (هفته‌ای یک بار) فنون درمان راه‌حل محور را بر اساس بسته آموزشی گرانت آموزش دیدند و گروه گواه هیچ آموزشی را دریافت نکردند. از تحلیل کوواریانس برای تحلیل داده‌ها استفاده شد.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که فرضیه‏ی پژوهش مبنی بر اثربخشی آموزش درمان راه‌حل محور بر صمیمیت زناشویی زنان دچار تعارضات زناشویی، مورد تائید قرارگرفته است و زنان دچار تعارضات زناشویی گروه آزمایش نسبت به زنان دچار تعارضات زناشویی گروه کنترل در پس‌آزمون، به‌طور معناداری، صمیمیت زناشویی بیشتری داشتند (05/0>p). نتیجه‌گیری: به طور کلّی می‌توان نتیجه گرفت که درمان راه‌حل محور بر روی ویژگی‏های مثبت و عملگرایی تمرکز دارد. بنابراین هر مراجع مسیر خود را در جهت راه‌حلی که براساس تعریف هدف، راهبردها، نقاط قوت و منابع مختص خودش است، پیدا می‌کند. تاکید راه‌حل محور بر یادگیری این که چه چیزی برای هر فرد موثر است، باعث شده این رویکرد گزینه‌ای جذاب باشد و بتواند بر افزایش صمیمیت زناشویی زنان دچار تعارضات زناشویی اثربخش باشد.