اثربخشی زوج ‏درمانی شناختی-رفتاری بر باورهای غیرمنطقی و دلزدگی زناشویی در زنان متاهل شهر یزد

زمینه و هدف: بررسی اثربخشی زوج درمانی شناختی-رفتاری بر باورهای غیر منطقی و دلزدگی زناشویی در زنان متاهل شهر یزد بود. روش پژوهش: نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون، پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان متاهل بود که در سال 1399 به کلینیک مشاوره رهیاب حقیقت در شهرستان یزد مراجعه کرده اند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از این زنان بودند که به روش نمونه گیری غیرتصادفی و در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در 8 جلسه گروهی، 90 تحت مداخله زوج درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه باورهای غیرمنطقی جونز و پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز استفاده شد. از تحلیل کوواریانس با رعایت پیش فرض ها به منظور تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: حاکی از تحلیل کوواریانس نشان داده که این مداخله توانسته است بین دو گروه آزمایش و کنترل از نظر میانگین تعدیل شده متغیر وابسته ترکیبی با احتمال 99 درصد تفاوت معنادار وجود دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که زوج درمانی به روش شناختی-رفتاری بر باورهای غیر منطقی و دلزدگی زناشویی در زنان متاهل موثر است و میزان حجم، بیانگر شدت اثر بسیار بالایی می باشد ( p < 0.01). همچنین اثربخشی این مداخله در کاهش باور های غیر منطقی نشان می‏دهد که با کنترل نمرات پیش‏آزمون باورهای غیرمنطقی، زنانی که زوج درمانی به روش شناختی-رفتاری دریافت کرده اند، به طور معناداری نمرات پایین‏تری در متغیر باورهای غیرمنطقی در مرحله پس‏آزمون نسبت به گروه کنترل بدست آورده‏اند(p ≤ 0.05). و اثربخشی این مداخله در کاهش دلزدگی زناشویی به طور معناداری نمرات پایین‏تری در متغیر دلزدگی زناشویی در مرحله پس آزمون نسبت به گروه کنترل بدست آورده‏اند(p≤ 0.05) بوده است.نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهد که استفاده از فنون شناختی به همراه تکنیک های رفتاری می تواند باور های ناکارآمد را اصلاح کرده و همچنین فرسودگی زناشویی را در زنان کاهش دهد