اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال

زمینه و هدف: تاب آوری عاملی است که افراد در مواجه وسازگاریربا شرایط سخت واسترس زای زندگی کمک می کند وآنهارا در برابراختلالات روانی ومشکلات زندگی محافظت می کند برهمین اساس مطالعه عوامل موثر برتاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال از اهمیت زیادی برخوردار است . پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل30 نفر از مادران دارای کودکان بیش فعال که در مراکز مشاوره ای شهر تنکابن در سال 1400 مراجعه کردند. ابزار گردآوری مقیاس تاب آوری(cd_ris) کانر و دیویدسون بود. 30 نفر از مادران به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. و به طورتصادفی دردو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برای هر دو گروه پیش آزمون اجرا شد و سپس یک گروه آزمایشی به مدت 2 ماه و در هر هفته یک جلسه 45 دقیقه ای، در مراکز مربوطه توسط درمانگر، تحت درمان شناختی قرار خواهند گرفت و گروه شاهد هیچ درمانی انجام نشد. یافته‌ها: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از کوواریانس نشان داد که نمرات تاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال در پس آزمون نسبت به پیش آزمون افزایش پیدا کرده است. بنابراین بین درمان شناختی رفتاری و تاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال رابطه مثبت معناداروجوددارد وهرچه میزان تاب آوریکودکان کمتر باشد احتمال مشکلات بیش فعالی بیشتری تجربه خواهد شد. نتیجه گیری: باتوجه به نتایج حاصل از تجزیه وتحلیل داده هاواز آنجا که درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری مادران دارای کودکان بیش فعال تاثیر دارد،بهتر است اقدامات روانشناختی لازم جهت بررسی وشناسایی وآموزش مادران دارای کودکان بیش فعال توسط سازمان های مربوطه برنامه ریزی شود.،تبین آموزش مادران دارای کودکان بیش فعال می تواندبه مدیران ،برنامه ریزان ،مجریان آموزش در طراحی واجرای توانمند سازی اثربخش،کمک نموده ودستیابی بیشتر وسهل تر اهداف آموزش را که بهبود عملکرد مادران در جامعه کوچک خانواده است را فراهم آورد.