اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر تعارضات زناشویی زوجین در حال طلاق

زمینه و هدف: طلاق به عنوان پدیده‌ایی که انسجام خانواده را نشانه می‌رود و از مهمترین عوامل ایجاد تنش و فشار است. طلاق، شایع‌ترین تاثیر مخرب تعارض و کاهش نارضایتی زناشویی است. تعارض و رضایت زناشویی در سلامت و کارکرد خانواده از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف این پژوهش اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر تعارضات زناشویی زوجین در حال طلاق بود.روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی بود و از لحاظ روش، نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش را زوجین متقاضی طلاق شهر تهران در سال 1399 تشکیل دادند. از بین این افراد 30 نفر از آنان انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. شرکت کنندگان با پرسشنامه تعارضات زناشویی براتی و ثنایی مورد ارزیابی قرار گرفتند. گروه آزمایش 8 جلسه (هفته‌ای یک بار) درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی را دریافت کردند و گروه گواه هیچ آموزشی را دریافت نکردند. داده‌‌ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس، مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که فرضیه‏ی پژوهش مبنی بر اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی بر تعارضات زناشویی زوجین در حال طلاق، مورد تائید قرارگرفته است (05/0>p) و زوجین دچار تعارضات زناشویی گروه آزمایش نسبت به زوجین دچار تعارضات زناشویی گروه کنترل در پس‌آزمون، به‌طور معناداری، تعارضات زناشویی کمتری داشتند (05/0>p). نتیجه‌گیری: بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی می تواند بر ارتقا و بهبود کیفیت زندگی و عملکرد خانواده تاثیری باثبات و پایدار داشته باشد و جهت کاهش تعارضات زناشویی زوجین در حال طلاق مورد استفاده قرارگیرد.