تعیین رابطه و سهم پیش بینی کنندگی شوخ طبعی و مهارت ارتباطی با صمیمیت زناشویی دانشجویان متاهل

زمینه و هدف : صمیمیت را باید محصول یک جریان رشد در رابطه دانست فرآیندی که قبل از ازدواج شروع می شود و بعد از آن نیز ادامه می‌یابد. مفهوم صمیمیت به عنوان سازه ای مهم در پویایی های ارتباط زناشویی در نظر گرفته می شود و یکی از ضرورت های تداوم رضایتمندی و موفقیت در ازدواج است. عبارت صمیمیت زناشویی یک پتانسیل ارتباطی قوی و عمیق میان زوجین است که شامل چهار حوزه اصلی عاطفی، روانی/ اجتماعی، معنوی و فیزیکی می باشد. عوامل مختلفی در صمیمیت زوجین دخیل است که خود به اهمیت موضوع می افزاید. بدین منظور هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی رابطه شوخ طبعی و مهارت های ارتباطی با صمیمیت زناشویی است.روش پژوهش : جامعه آماری این پژوهش دانشجویان متاهل بودند که یک سال یا بیشتر از زندگی مشترکشان گذشته بود. تعداد 100 نفر به عنوان نمونه تحقیق به روش تصادفی انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های صمیمیت زناشویی ( mis ) واکر و تامپسون، پرسشنامه مهارت ارتباطی ( barton.g.e ) بارتون و پرسشنامه شوخ طبعی ( shq ) خشوعی و همکاران استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار spss20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها : نتایج با استفاده از تحلیل رگرسیون و ضریب همبستگی پیرسون نشاد داد که بین شوخ طبعی و مولفه های آن با صمیمیت زناشویی و بین مهارت ارتباطی و مولفه های آن با صمیمیت زناشویی رابطه معنادار وجود دارد. همچنین بین شوخ طبعی با مهارت ارتباطی رابطه معنادار وجود دارد.نتیجه گیری : نتایج بدست آمده از این پژوهش نشان داد که شوخ طبعی و مهارت ارتباطی به عنوان مولفه شکل گیری و پیش بینی کننده قوی صمیمیت زناشویی به شمار می رود. بنابراین آموزش مولفه های مهارت ارتباطی و استفاده صحیح از حس شوخ طبعی در زندگی زناشویی، موجب افزایش صمیمت زناشویی خواهد شد.