پیش بینی سازگاری زناشویی بر اساس هوش معنوی و حرمت خود زوجین

زمینه و هدف: بدون تردید ازدواج یکی از بزرگترین و مهم ترین رویداد زندگی هر فردی است. هر فردی در ساختار اجتماعی خانواده متولد می شود و پرورش می یابد و تنها در این چهارچوب است که به فردی بالغ تبدیل شده و به ثبات می رسد؛ بنابراین مطالعه عوامل مرتبط با مسائل زناشویی و سازگاری زناشویی و ابعاد مختلف آن به جهت تاثیری که در بهبود رشد فردی و استحکام بیشتر نظام خانواده دارد، از اهمیت زیادی برخوردار است. هوش معنوی و حرمت خود زوجین نقش مهمی در سازگاری زناشویی آنان دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری زناشویی زوجین بر اساس حرمت خود و هوش معنوی آن ها است. روش پژوهش: روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را زوجین شهر کرمان در سال 1399 تشکیل داده اند و برای نمونه گیری در این پژوهش 300 نفر زن و مرد متاهل(174زن، 126مرد) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه پرسشنامه هوش معنوی کینگ(sisri)، سازگاری زناشویی لاک– والاس(lwma) و حرمت خود روزنبرگ (sei) استفاده شده است. برای تحلیل داده ها نیز از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که هوش معنوی و حرمت خود با سازگاری زناشویی رابطه مثبت و معناداری دارند؛ بدین صورت که با افزایش هوش معنوی و حرمت خود، سازگاری زناشویی نیز افزایش می یابد. همچنین نتایج پژوهش نشان داد حرمت خود بیش از هوش معنوی می تواند سازگاری زناشویی را پیش بینی کند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده و نقش پیش بین تایید شده در این پژوهش، می توان هوش معنوی و حرمت خود را از تعیین کننده های سازگاری زناشویی دانست و همچنین با توجه به رابطه مثبت هوش معنوی و حرمت خود با سازگاری زناشویی، نتیجه گیری می شود که با افزایش هوش معنوی و حرمت خود به ویژه حرمت خود در زوجین، می توان در افزایش سازگاری زناشویی آنان کوشید.