بررسی رابطه ی تاب آوری، هوش معنوی و سازگار اجتماعی با سلامت روان فرزندان طلاق

زمینه و هدف: نقش خانواده به عنوان نخستین و پایدارترین عامل تاثیرگذار بر سلامت روانی افراد روشن و بلامنازع است. وقوع طلاق می تواند با ایجاد تغییرات فاحش در عملکرد سالم نظام خانواده سبب تغییر در تاب آوری، هوش معنوی و سازگاری اجتماعی افراد گردد و اثرات منفی بر سلامت روانی فرزندان به جا نهد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی تاب آوری، هوش معنوی و سازگاری اجتماعی با سلامت روان فرزندان طلاق شهر اهواز است. روش پژوهش: روش این پژوهش توصیفی، از نوع همبستگی است و برای نمونه آماری تعداد 120 نفر فرزندان طلاق در سنین 12 تا 18 سال به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای سنجش متغیرهای مورد مطالعه از پرسشنامه های تاب‌آوری کونور و دیویدسون(cd-risc)، هوش معنوی (siq) عبدالله و همکاران، پرسشنامه سازگاری (aiss)دانش آموزان سینها و سینگ و سلامت روان (ghq-28) گلدبرگ و هیلیر استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که متغیرهای پیش بین یعنی تاب آوری، هوش معنوی و سازگاری اجتماعی به طور معنادار با سلامت روان رابطه دارند، سلامت روان فرزندان طلاق را پیش بینی می کنند و حدود 30درصد از واریانس سلامت روان را تبیین می‌نمایند. هم‌چنین از میان متغیرهای پیش بین، متغیر سازگاری(آموزشی و عاطفی) و تاب آوری به طور معنادار و مثبتی سلامت روان را پیش‌بینی می‌کنند.نتیجه گیری: پیشنهاد می شود برای کاهش اثرات طلاق بر فرزندان ، برگزاری کارگاه های آموزشی، آموزش به والدین از طریق رسانه های جمعی، در دسترس بودن مراکز مشاوره خانواده و خانواده درمانی که می تواند سطح عملکرد خانواده را بهبود بخشد و منجر به بهداشت روانی فرزندان و به ویژه پیشگیری از ناسازگاری آن ها شود، برای خانواده ها در نظر گرفته شود.