پیش‌بینی ناگویی خلقی و حرمت خود دختران نوجوان بر اساس سبک‌های فرزندپروری پدران

زمینه و هدف: سبک فرزندپروری والدین یکی از مهمترین عواملی است که منجر به رشد سالم در کودکان و نوجوانان می‌شود. به عبارتی، رفتار والدین نقش بسزایی در سلامت روان و رفاه کودک دارد و سلامت و توانایی سازگاری عمومی نوجوانان نیز در پیشرفت آن‌ها عاملی مهم است که با مداخلات پیشگیرانه و برنامه‌های ارتقای سلامت بهبود می‌یابد. هدف اصلی پژوهش حاضر پیش‌بینی ناگویی خلقی و حرمت خود دختران نوجوان بر اساس سبک‌های فرزندپروری پدران بود. روش پژوهش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دختر مدارس شاهرود و پدران آن‌ها بود که تعداد 244 نفر ازدختران دانش‌آموز مقاطع مختلف مشغول به تحصیل در مدارس شاهرود و پدرانشان به‌عنوان گروه نمونه با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند و پرسشنامه حرمت خود (sei) کوپراسمیت، پرسشنامه ناگویی خلقی (tas-20) تورنتو، پارکر و تیلور، و پرسشنامه سبک‌فرزندپروری (bps) بامریند، بین آن‌ها توزیع گردید. داده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها نشان داد که سبک‌های فرزندپروری پدران با ناگویی خلقی و حرمت خود دختران نوجوان همبستگی معنادار داشتند (01/0 p≤) و به طور مشترک 36 درصد از واریانس، متغیر ناگویی خلقی و 20 درصد از واریانس، حرمت خود در دختران نوجوان را تبیین کردند. همچنین سبک فرزندپروری مقتدر در پدران قوی‌ترین پیش‌بین ناگویی خلقی و حرمت خود در دختران نوجوان با مقدار پیش‌بینی کنندگی 27/0 و 31/0 بود. سبک‌ فرزندپروری مستبد در پدران نیز 22 و 20 درصد از تغییرات ناگویی خلقی و حرمت خود دختران نوجوان را تبیین نمود. علاوه براین، سبک فرزندپروری سهل‌گیر در پدران به صورت مثبت 35 درصد از تغییرات ناگویی خلقی را تبیین ‌کرد و توان پیش‌بینی حرمت خود را نداشت. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر، سبک‌های فرزندپروری در پدران عامل مهمی در پیش‌بینی ناگویی خلقی و حرمت خود دختران نوجوان هستند. لذا طراحی کارگاه‌های آموزشی در مورد سبک‌های فرزندپروری و اثرات هریک از آن‌ها بر فرزندان بسیار ضروری است تا از این طریق بتوان با تغییر نگرش پدران و بهبود روابط اعضای خانواده مشکلات هیجانی-رفتاری دختران نوجوان را کاهش داد و موجب تقویت حرمت خود آن‌ها گردد.