حکمرانی عدالت بنیاد مبتنی بر مشارکت عمومی و تاثیر آن بر مشروعیت نظام سیاسی
|
|
|
|
|
|
|
|
نویسنده
|
خسروآبادی امیرحسین
|
|
منبع
|
سومين همايش بين المللي گام دوم انقلاب اسلامي، مكتب شهيد سليماني؛ الگوي جريان حلقههاي مياني تمدن ساز - 1400 - دوره : 3 - سومین همایش بین المللی گام دوم انقلاب اسلامی، مکتب شهید سلیمانی؛ الگوی جریان حلقههای میانی تمدن ساز - کد همایش: 00211-16402 - صفحه:0 -0
|
|
چکیده
|
'حکمرانی به رویکردی مدرن از زمامداری گفته میشود که در آن دولتها صرفاً به نقش تنظیمگری میپردازند و امور اجرایی و اداری نظام اجتماعی از سوی نهادهای غیر دولتی انجام میشود. حکمرانی حاصل شکلگیری دور چهارم دولتها است و مهمترین راهبرد این رویکرد، «خصوصیسازی» است. اما چالشهای دولتهای تنظیمگر در مواجهه با بحرانهای اجتماعی و اقتصاد معاصر باعث شد اندیشمندان دولتپژوه رویکرد تنظیمگری دولت را در راستای بهرهبرداری عمومی تعدیل سازند؛ بدین صورت که مشارکت عمومی به معنای گسترده در کلیه امور اقتصادی، اجتماعی، قانونگذاری و سیاسی تحقق یابد و شهروندان در این رابطه، مکلف به ایفای «وظیفه» شهروندی خود باشند. به همین دلیل در عصر حاضر شاهد رویکرد فراتنظیمی به دولت هستیم.تحول مذکور در سطور بالا در سیر اندیشه دولتپژوهان غربی در هزاره سوم به وقوع پیوست، این در حالی است که در سیر اندیشه اسلامی، «ولیامر» و «امامِ امت» بر اساس مشارکت عمومی بسط ید مییابند و کنشگری زمامدارانه را در چارچوب اتکا به کلیه شهروندان نظام اسلامی و امت اسلام سامان میبخشند. آیات متعدد قرآن کریم و سیره رسول اعظم (ص) و ائمه معصومین (ع) به عنوان راهبر و امامِ امت اسلامی، اصل مداخله شهروندان در امور عمومی جامعه اسلامی و مشارکت آنان در امور مهم حاکمیتی به اثبات میرساند، اما مبنای این قاعده به اصل مهمی در مکتب اسلام باز میگردد. حقیقت امر آن است که مبنای انزال کتب آسمانی و ابعاث انبیاء (ع) اقامه «قسط» در میان مردم (کلیه انسانها) است. برداشت غالب مفسران اسلامی از آیه (25) سوره مبارکه حدید آن است که «قسط» همان بُعد جامعوی از عدل است که به تعدیل نظام اجتماعی به مثابه کل میپردازد. بر این اساس، عدالت اجتماع، معیار و اساس حکمرانی در نظام اسلامی محسوب میشود و کلیه احکام اصلی و فرعی اجتماعی و حتی احکام فردی اسلام بر محور عدالت اجتماعی قابل تحلیل است.اجرای عدالت اجتماعی در اسلام مستلزم آن است که مسائل نابرابری و تبعیض اجتماعی واکاوی شود. تبعیض اجتماعی در صورتی قابل درک است که عموم شهروندان از طریق مشارکت عمومی گسترده در کلیه ارکان حکمرانی حضور داشته باشند.این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی به بررسی جایگاه مشارکت عمومی در فرایند حکمرانی دولت اسلامی با استفاده از منابع اصیل استنباط حکم در اسلام میپردازد و تاثیر این نقش را در تحقق مشروعیت در سیاست شرعیه دولت اسلامی واکاوی خواهد کرد.'
|
|
کلیدواژه
|
حکمرانی، عدالت اجتماعی، مشروعیت رژیم سیاسی، حلقه های میانی
|
|
آدرس
|
, iran
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|