حکمرانی مبتنی‌بر بسیج مردمی: دالّ مرکزی جریان‌های حلقه‌های میانی

انقلاب اسلامی ایران «بزرگ‌ترین و مردمی‌ترین انقلاب عصر جدید است» که در گام نخست و در عرصۀ سیاسی «سلطنت استبدادی را به حکومت مردمی و مردم‌سالاری» تبدیل کرد و «عنصر ارادۀ ملی» را در کانون مدیریت کشور وارد کرد. اما ایدۀ اصلی و حرفِ نوی انقلاب در نظامات اجتماعی و مخصوصاً نظام حکمرانی و مدیریت دولتی -به عنوان ابَرنظام اجتماعی- ساری و جاری نشده است. در این مقاله با بررسی روش‌مند بیانات امامین انقلاب اسلامی تلاش شده است تا الگوی حکمرانی «بسیجِ مردمی» اولاً به عنوان الگویی کاملاً اسلامی و بومی تبیین شود؛ ثانیاً تمایز و مزیت اصلی این الگو نسبت به الگوهای متداول غربی مشخّص گردد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که دالّ مرکزی برنامۀ راهبردی نظام اسلامی –بیان شده در قالب بیانیۀ گام دوم انقلاب اسلامی- در خصوص تمرکز بر جوانان به عنوان «محور تحقّق نظام پیشرفتۀ اسلامی» و مخصوصاً راهکار عملی تحقق آن –یعنی جریان حلقه‌های میانی- کاملاً منطبق بر الگوی اسلامی حکمرانی و مبتنی‌بر بسیج مردمی است.