شهید سلیمانی؛ الگوی خویشتن داری در تعامل باجامعه

سکینه نفس انسانی در تقابل با حوادث و بحران ها می تواند دچار لغزش شود و در صورتی که آدمی تقید به فضایل و در راس آن ها خویشتن داری را سرلوحه خود قرار دهد، قادر خواهد بود علاوه بر حفظ آن، رشد نفس را تا بدانجایی رساند که در بحبوحه حوادث، صلح و مسالمت جویی را مورد مداقه قرار دهد. در قرآن کریم نیز آمده است که همیشه بدی را به بهترین شیوه دور کن که تحقق چنین امری مستلزم تقویت خویشتن داری بوده و چنانچه پیامبر رحمت (ص) بر اساس چنین آموزه ای با مردم رفتار می کردند. خویشتن داری فرد را نوعی مصونیت و استقامت دربرابر انواع هیجانات و مواجهه با مردم سوق داده، آرامش او را تامین می کند. از سویی مردم در حکومت اسلامی جایگاه رفیع و شایسته ای دارند؛ حضور و مشارکت مردم، چه در شان تاسیسی حکومت دینی و چه در تداوم و بقاء آن بدان نگریسته شده و در این نگرش «حضور مردم، عامل اصلی موفّقیّت‌ها» است. سوال اصلی این است که اساساً شخصیت هایی همچون شهید سلیمانی واجد چه شرایطی و ویژگی هایی اخلاقی هستند که موجب الگویی برجسته در تعامل با جامعه و چه بسا سایر جوامع می گردند؟ مقاله پیش رو با روش تحلیل اسنادی و با رویکرد الگومحوری شهید سلیمانی در مواجهه با مردم سعی در تقویت امر خویشتن داری با بررسی آثار اجتماعی و سیاسی را داشته و از سویی دیگر با ترسیم شاخص های اخلاقی ایشان که برگرفته از سبک زندگی قرآنی و اهل بیت (ع) بوده، به ارائه نمایه هایی از سبک زندگی دینی بپردازد که در کمال و سعادت آدمی موثر عمل می نماید. یافته های پژوهش حاکی از آن است که بررسی فضیلت خویشتن داری شهید سلیمانی و انطباق آن با مبانی دینی، از یک سو ضمن معرفی جایگاه ایشان به عنوان انسان نمونه در زندگی، مجموعه ای از شاخص های اخلاق کاربردی و عملی را به نمایش خواهد گذاشت.