نقش ایمان در معنادهی به زندگی از منظر کی یر کگور و ابن عربی

دور شدن دنیا از ارزش های معنوی و حذف مفهوم خدا از زندگی، انسانِ مدرن را به سمت پوچی و بی معنایی سوق می دهد؛ از همین رو نقش ایمان به عنوان یکی از مولفه های معنابخش به زندگی، موضوعی است که در این نوشتار با روش اسنادی- کتابخانه ای قصد پرداختن به آن را داریم. لذا مساله ایمان و نقش آن در معنادهی به زندگی را از نگاه دو متفکر خداباورِ مسیحی و مسلمان- کرکگور و ابن عربی- مورد بررسی و مقایسه قرار داده ایم.کرکگور در جهت معرفی زندگی معنادار به تبیین مراحل سه گانه حیات انسانی می پردازد و زندگی معنادار را مترادف با زندگی ایمانی معرفی میکند. وی برای ایمان ویژگی هایی از قبیل عشق، شور، خطر، ضد عقل و پارادوکس را بر می شمارد. ابن عربی نیز گرچه همچون کرکگور برای ایمان نقشی پر رنگ در معنادار کردن زندگی قائل است و به مساله معنا بطور غیرمستقیم در قالب سعادت و شقاوت می پردازد؛ نگرش عارفانه ی ابن عربی که معرّف بهره مندی های عمیق وی از آموزه های دین اسلام است، نسبت به ایمان گراییِ عقل ستیز کرکگور، از اعتدال بیشتری برخوردار می باشد.

the role of faith in giving meaning to life from the point of view kirer kegaard and ibn arabi

the world moving away from spiritual values and removing the concept of god from life leads modern man to emptiness and meaninglessness; therefore, the role of faith as one of the components that give meaning to life is a topic that we intend to address in this article with a document-library method. therefore, we have examined and compared the issue of faith and its role in giving meaning to life from the perspective of two christian and muslim god-believing thinkers - kierkegaard and ibn arabi. in order to introduce a meaningful life, kierkegaard explains the three stages of human life and introduces a meaningful life as synonymous with a life of faith. for faith, he lists characteristics such as love, passion, danger, anti-reason and paradox. even though like kierkegaard, ibn arabi assigns a colorful role to faith in giving meaning to life and deals with the issue of meaning indirectly in the form of happiness and misery; ibn arabi’s mystical attitude, which shows his deep benefits from the teachings of islam, is more moderate than kierkegaard’s anti-rationalism.