انزوا و بقای ناگزیر زنان در دوران جنگ و پساجنگ؛ مطالعه‌ای کیفی در افغانستان

زمینه و هدف: جنگ رویدادی است که درآمیخته با دگرگونی‌های شتابان و تغییرات عمیق اجتماعی و در عین حال، پدیده‌ای پرآسیب همراه با بحران‌های پیش‌بینی نشده و غیرقابل پیشگیری است. معمولاً زنان، از مهم‌ترین گروه‌های آسیب‌پذیر از جنگ‌ها هستند. هدف تحقیق حاضر، کشف و واکاوی تجربه جنگ در میان زنان بازمانده از جنگ در افغانستان است. روش و داده‌ها: مطالعه کیفی حاضر در سال 1402 انجام شد. چهل زن بازمانده از جنگ که عمده آن‌ها تجربه بیوگی داشتند، مورد مصاحبه نیمه‌ساختاریافته قرار گرفتند. داده‌ها با روش تحلیل مضمون مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت‌کنندگان، جنگ را عامل اصلی بحران‌های زندگی از جمله انزوای اجتماعی و فردی قلمداد نمودند. یافته‌ها در قالب پنج مقوله اصلی ارائه شد که عبارتند از: گسست زنانه، انزوا، احساس بی‌ارزشی، انگ و اضطراب بیوگی، و بقای ناگزیر. تجربة جنگ به چالش‌های متنوع در زندگی مشارکت‌کنندگان انجامیده و آنان را وا داشت تا برای زنده‌ماندن تلاش کنند. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج نشان‌دهنده این است که مشارکت‌کنندگان در معرض آسیب‌های گوناگون فردی و اجتماعی قرار دارند. با وجود این، آنچه باعث بقای مشارکت‌کنندگان در مقابل حجم زیادی از مسائل و مشکلات جنگ بود، خلاقیت فردی و استفاده از تمام توان برای توانمندسازی است. نوعی توانمندسازی که در اثر تجربه جنگ و یادگیری‌های فردی در دوران پساجنگ می‌باشد. پیام اصلی: انزوای اجتماعی و مشکلات چندوجهی در میان زنان بازمانده از جنگ در افغانستان، رفاه روانی و اجتماعی آن‌ها را تحت تاثیر می‌گذارد. با توجه به این که افغانستان یکی از کشورها با طولانی‌ترین بازه‌ی مواجهه با جنگ در نیم‌قرن اخیر است، شناسایی تجربه زنان اهمیت پژوهشی و سیاستگذارانه دارد. در این میان، توجه به مسائل مادی و روانی زنانی که سرپرست خانوارند و یا به هر شکلی با شرایطی چون بیوگی، تجرد قطعی، خشونت و یا طلاق مواجه‌اند، جزء اولویت‌های مداخله پیشنهادی است.

isolation and the inevitable survival of women during war and post-war: a qualitative study in afghanistan

background and aim: war is an event characterized by rapid changes, profound social implications, and a traumatic phenomenon with unforeseen and unavoidable crises. women are typically one of the most vulnerable groups affected by wars. however, research on this group has been limited. the purpose of this research is to explore the experiences of war among women who survived the conflict in afghanistan. data and method: data collection was conducted through semi-structured interviews. forty women who survived the war, most of whom had firsthand experience, participated in the study, sharing their insights and experiences of the war in relation to the research questions. the data were analyzed using thematic analysis.  findings: the data analysis showed that the participants perceived war as the primary cause of life crises, which led to both social and personal isolation. the findings were divided into five main themes: female breakup, isolation, feelings of worthlessness, stigma and widowhood anxiety, and inevitable survival. the war experience posed various challenges in the participants’ lives, prompting them to strive for survival. conclusion: the research findings indicate that the participants faced numerous personal and social adversities. however, what enabled the participants to persevere through the multitude of war-related issues and problems was individual creativity and utilizing all available resources for empowerment. this form of empowerment is a product of their war experiences and personal growth in the post-war period. key message: women survivors of the war in afghanistan face social isolation and multifaceted problems that impact their mental and social well-being. although some women have achieved fragile independence through individual empowerment, the psychological effects of war remain a significant burden.