ارزیابی حس تعلق به مکان مهاجرین ایرانی با تاکید بر عوامل کالبدی و محیطی در فضاهای عمومی شهر ( با تمرکز بر ایرانیان ساکن تورنتو کانادا)

امروزه حل بحران روانشناختی و دو سویه عدم حس تعلق مهاجرین به جامعه مقصد در فرآیند مهاجرت؛ بعنوان پدیده‎ای اجتماعی ضروری می‎باشد. پژوهش حاضر به بررسی ابعاد کالبدی حس تعلق به فضاهای شهری و شاخص‎های موثر آن در مناطق ایرانی نشین شهر تورنتو کانادا پرداخته است. نوع تحقیق تحلیلی_ توصیفی و روش انجام آن پیمایشی می باشد، جامعه مورد بررسی 100 نفر از مهاجرین ایرانی ساکن مناطق ریچموند هیل، وان، مارکهام، و تورن‌هیل شهر تورنتو کانادا که با روش گلوله برفی انتخاب گردیدند. تحلیل اطلاعات در نرم افزار spss انجام گردید. نتایج نشان داد که از بین عوامل کالبدی تاثیرگذار بر حس تعلق مولفه ایمنی و امنیت با 32 درصد تاثیرگذاری مهمترین مولفه در ایجاد حس تعلق بوده و بعد از آن مولفه محیطی و مولفه دسترسی نیز از عوامل مهم تاثیرگذار بودند و مولفه مقیاس انسانی کمترین درصد تاثیرگذاری بر ایجاد حس تعلق به فضاهای شهری را برای مهاجرین دارد.

evaluating the sense of belonging to the place of iranian immigrants with an emphasis on physical and environmental factors in the public spaces of the city (with a focus on iranians living in toronto, canada)

today, solving the psychological and two-sided crisis of immigrants’ lack of sense of belonging to the destination society in the immigration process is essential as a social phenomenon. the present study investigated the physical dimensions of the sense of belonging to urban spaces and its effective indicators in iranian-populated areas of toronto, canada. the type of research is analytical-descriptive and the method is survey. the study population was 100 iranian immigrants living in the richmond hill, vaughan, markham, and thornhill areas of toronto, canada, who were selected using the snowball method. data analysis was performed in spss software. the results showed that among the physical factors affecting the sense of belonging, the safety and security component was the most important component in creating a sense of belonging with 32 percent of effectiveness, followed by the environmental component and the accessibility component, and the human scale component had the lowest percentage of effectiveness in creating a sense of belonging to urban spaces for immigrants.