سبزسازی سازمانی: نقش رهبری تحول‌آفرین و مدیریت منابع انسانی سبز در دستیابی به پایداری

با توجه به بحران کم‌آبی و ضرورت مدیریت پایدار منابع در مناطق خشک، این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز و رهبری تحول‌آفرین سبز بر عملکرد پایدار با میانجیگری رفتار سبز کارکنان در شرکت آب و فاضلاب شهر یزد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-هم‌بستگی است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد با طیف لیکرت 5 گزینه‌ای جمع‌آوری شد. نمونه آماری شامل 144 نفر از کارکنان شرکت آب و فاضلاب شهر یزد بود که به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. تحلیل داده‌ها با مدل سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار pls و آزمون سوبل برای بررسی اثرات میانجی انجام گرفت. مدیریت منابع انسانی سبز تاثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد پایدار نداشت، اما از طریق رفتار سبز کارکنان به‌صورت غیرمستقیم بر آن اثر گذاشت. رهبری تحول‌آفرین سبز تاثیر مثبت و مستقیمی بر عملکرد پایدار و رفتار سبز کارکنان داشت. رفتار سبز کارکنان به‌عنوان متغیر میانجی، رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد پایدار، و همچنین رابطه بین رهبری تحول‌آفرین سبز و عملکرد پایدار را تقویت کرد. یافته‌ها نشان داد که اگرچه مدیریت منابع انسانی سبز به‌تنهایی برای بهبود عملکرد پایدار کافی نیست، اما تقویت رهبری تحول‌آفرین سبز و ترویج رفتارهای سبز کارکنان می‌تواند به‌عنوان اهرمی کلیدی در دستیابی به اهداف پایداری سازمان‌های مرتبط با مدیریت منابع آب عمل کند. این نتایج برای سیاست‌گذاران حوزه آب و فاضلاب در مناطق خشک نظیر یزد، جهت باز طراحی استراتژی‌های منابع انسانی و رهبری سبز، حائز اهمیت است.

organizational greening: the role of transformational green leadership and human resource management in achieving sustainability

given the water scarcity crisis and the necessity for sustainable resource management in arid regions, this study aimed to investigate the impact of green human resource management (ghrm) and transformational green leadership (tgl) on sustainable performance, mediated by employees’ green behavior (egb), in the yazd city water and sewage company. this applied research adopted a descriptive-correlational methodology. data were collected using standardized questionnaires with a 5-point likert scale. the statistical sample included 144 randomly selected employees of the yazd city water and sewage company. data analysis was conducted through structural equation modeling (sem) in pls software and the sobel test to assess mediation effects. the results revealed that ghrm did not have a direct and significant impact on sustainable performance. however, ghrm positively influenced egb, while tgl significantly affected both sustainable performance and egb. employees’ green behavior acted as a mediating variable, strengthening the relationship between ghrm and sustainable performance, as well as between tgl and sustainable performance. the findings indicated that although ghrm alone is insufficient to improve sustainable performance, enhancing tgl and promoting employees’ green behaviors can serve as key levers for achieving sustainability goals in water resource management organizations. these results hold significant implications for policymakers in the water and sewage sector of arid regions like yazd, emphasizing the need to redesign hr strategies and integrate green leadership approaches to address environmental challenges effectively.