مربیگری سازمانی شاخصی نو در توسعه منابع انسانی و بهبود مهارت های شغلی کارکنان

مربیگری یکی از روش های آموزش کارکنان است که همانند دیگر روش های آموزشی برای رشد و بالندگی نیروی انسانی مورد استفاده قرار می گیرد. مربی گری روشی موثر جهت ارتقای یادگیری است که می تواند تاثیری مثبت بر سود و زیان سازمان داشته باشد و هم چنین می تواند مزایای محسوسی را برای افراد و سازمان ها به ارمغان آورد, در دهه اخیر ابزار مربی گری محبوبیت چشم گیری میان رهبران و کارکنان و سازمان ها یافته است در دنیای امروز، مربیگری به عنوان فعالیت حمایت کننده پیشرفت و توسعه منابع انسانی، بهبود مهارت های شغلی کارکنان و اثر بخشی سازمانی پذیرفته شده است و اکثر سازمانها تمایل دارند در جهت آموزش مربیگری سرمایه گذاری کنند. تغییر سازمانی، توانایی توسعه دانش، مهارت های شغلی و الگوهای رفتاری جدید را طلب می کند که در این راستا مربیگری می تواند یک عمل با ارزش برای حمایت از افراد سازمان در تشویقشان به خود آگاهی محسوب شود. مطالعه پژوهش های پیشین موید آن است که چگونگی تعامل میان مدیر با نیروی انسانی می تواند تبیین کننده میزان دستیابی به توسعه منابع انسانی و اهداف سازمان باشد. شواهد دلالت بر آن دارد که مربیگری می تواند در ایجاد توسعه منابع انسانی و بهبود مهارت های شغلی کارکنان، حایز اهمیت باشد. مربیگری، در حیطه های مختلف کاربرد داشته و می تواند به افزایش دانش و بینش شناختی مدیران و پژوهشگران یاری گر باشد. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی تاثیر مربیگری بر توسعه منابع انسانی و بهبود مهارت های شغلی کارکنان است.