تحلیل سیاست‌گذاری فرهنگی در حوزه زنان ایران در دوره پهلوی دوم با تمرکز بر اسناد لانه جاسوسی آمریکا

ورود دیدگاه‌های استعماری به ایران معاصر به منظور ایجاد تغییر در صورت و سیرت زندگی فردی و جمعی ایرانیان، یکی از مهمترین مسائل معاصر جامعه ایرانی است که توسط بازیگران متعددی از جمله ایالات متحده آمریکا دنبال شده است. اما از میان مخاطبین و موضوعات مختلف، مساله زنان و تاثیرگذاری بر این قشر جامعه‌ساز بسیار اهمیت داشته است. لذا این مقاله در پی واکاوی ابعاد پنهان و آشکار مداخلات فرهنگی ایالات متحده در ایران عصر پهلوی دوم در حوزه زنان است که با بهره‌گیری از روش تحلیل مضمون و با تکیه بر چارچوب نظری سیاست‌گذاری عمومی، اسناد طبقه‌بندی‌شده سفارت سابق آمریکا در تهران را مورد بررسی قرار داده است. پرسش اصلی تحقیق حاضر آن است که: ایالات متحده چگونه از طریق سیاست‌گذاری فرهنگی در حوزه زنان تلاش داشته تا نقش و هویت زن ایرانی را بازتعریف کند و این تلاش‌ها چه بازتابی در اسناد لانه جاسوسی داشته است؟ نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌گذاری فرهنگی آمریکا در حوزه زنان ایرانی، عمدتاً در بستر زنان نخبه، نهادهای فرهنگی و آموزشی، رسانه و الگوهای رفتاری طراحی شده بود و تلاش داشت از طریق مهندسی اجتماعی به بازتعریف نقش زن ایرانی مطابق با الگوهای غربی بپردازد. این مداخلات گرچه در کوتاه مدت بر سبک زندگی و الگوهای فرهنگی برخی زنان تاثیر گذاشت، اما با واکنش و مقاومت‌های اجتماعی و مذهبی همراه شد و در نهایت به یکی از عوامل بی‌اعتمادی گسترده نسبت به آمریکا در سال‌های منتهی به انقلاب اسلامی تبدیل گردید. این مطالعه بر اهمیت فهم ابعاد فرهنگی، سیاست‌گذاری خارجی و نقش جامعه مدنی در واکنش به آن تاکید دارد.

analysis of cultural policy in the domain of iranian women during the pahlavi ii erawith a focus on the u.s. embassy espionage documents

the introduction of colonial perspectives into contemporary iran with the aim of altering the form and substance of individual and collective life among iranians represents one of the most significant issues in modern iranian society. this process has been pursued by various actors, including the united states. among the many audiences and subjects targeted, the issue of women—and the effort to influence this socially formative group—has held particular importance.this article seeks to explore the overt and covert dimensions of u.s. cultural interventions in iran during the pahlavi era, specifically in the domain of women. employing thematic analysis and grounded in the theoretical framework of public policy, it examines declassified documents from the u.s. embassy in tehran.the findings of the study indicate that u.s. cultural policymaking concerning iranian women was primarily implemented through female elites, cultural and educational institutions, media, and behavioral models. these efforts aimed at redefining the role of iranian women in line with western paradigms through social engineering.although these interventions had short-term impacts on the lifestyles and cultural patterns of some women, they provoked significant social and religious resistance. ultimately, they became one of the contributing factors to the widespread distrust toward the united states in the years leading up to the islamic revolution.this study highlights the importance of understanding the cultural dimensions of foreign policymaking and the role of civil society in responding to it.