روابط آمریکا و کردهای سوریه؛ اتحاد راهبردی یا همسویی پویا

همزمان با شروع بحران سوریه، بازیگران مختلف داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی راهبردهای متمایزی را برای واکنش به این وضعیت اتخاذ کردند. این امر به ویژه به دلیل موقعیت بحرانی ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک سوریه در غرب آسیا مشهود است. ایالات‌متحده به عنوان یک ابرقدرت جهانی با منافع گسترده، راهبرد مداخله جویانه ‌ای را با هدف حفظ منافع خود و متحدان منطقه ای ‌اش در جریان بحران سوریه دنبال کرد. در ابتدا، ایالات‌متحده از تلاش‌ها برای سرنگونی نظام سوریه با حمایت از مخالفان عرب سوریه حمایت می‌کرد. با این حال، با تضعیف مخالفان و مواجهه با شکست در برابر نظام سوریه و متحدانش، ایالات‌متحده تمرکز خود را به نیروهای کُرد معطوف کرد و به‌دنبال حفظ منافع راهبردی خود از طریق مشارکت جدید بود. این تحقیق به دنبال پاسخ به این سوال اصلی است: چه راهبردی زیربنای رویکرد ایالات متحده در قبال کردهای سوریه است؟ فرضیه بر این اصل استوار است که بنظر می رسد رابطه بین دو بازیگر با تعهدات عمیق معمول یک اتحاد راهبردی مشخص نمی شود. در عوض، مشارکت ایالات‌متحده و کردهای سوریه با دقت بیشتری به عنوان یک همسویی پویا توصیف می ‌شود، موقتی، مشروط و پاسخگو به تهدیدات فوری به ویژه در مورد مبارزه با تروریسم داعش و ​​مهار قدرت‌های منطقه ای، مانند ایران و ترکیه می ‌باشد. این مقاله، عوامل شکل‌دهنده این همسویی پویا و محدودیت‌هایی را که از تبدیل شدن آن به یک اتحاد راهبردی جلوگیری نموده، بررسی خواهد کرد. این تحقیق از نوع کیفی و مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی از نظریه همسویی پویا استفاده می کند؛ لازم به ذکر است که نیز مطالعه اسنادی بوده و ابزار گردآوری داده ها نیز کتابخانه ای (اعم ازچاپی و دیجیتالی) می ‌باشد.

u.s.-syrian kurds relations: strategic alliance or dynamic alignment

with the onset of the syrian crisis, various domestic, regional, and international actors adopted distinct strategies in response to the situation. this was particularly evident due to syria’s critical geopolitical and geostrategic position in west asia. as a global superpower with extensive interests, the united states pursued an interventionist strategy aimed at safeguarding its interests and those of its regional allies throughout the syrian crisis. initially, the u.s. supported efforts to overthrow the syrian regime by backing arab opposition forces. however, as the opposition weakened and faced defeat against the syrian regime and its allies, the u.s. shifted its focus to the kurdish forces, seeking to maintain its strategic interests through a new partnership. this study aims to answer the main question: what strategy underlies the u.s. approach toward the syrian kurds? the hypothesis suggests that the relationship between these two actors is not characterized by the deep commitments typical of a strategic alliance. instead, the u.s.-syrian kurds partnership is more accurately described as a dynamic alignment—temporary, conditional, and responsive to immediate threats, particularly in combating isis terrorism and containing regional powers such as iran and turkey. this article examines the factors shaping this dynamic alignment and the limitations that have prevented it from evolving into a strategic alliance. the research is qualitative, employing a descriptive-analytical approach based on the theory of dynamic alignment. additionally, this study is document-based, utilizing library research methods (both printed and digital sources) for data collection.