«مَظهریت» و «مُظهریتِ» انسان در هستی شناسی عرفانی حکمت متعالیه ملاصدرا

ملاصدرا در هستی شناسی عرفانی خود، در باب مباحث تجلی اسمایی، به دلیل خلقت خاص انسان در قوس نزول با عنوان «مَظهریت اسمائی انسان به صورت بالقوه» و در قوس صعود با عنوان «مَظهریت و مُظهریت انسان به صورت بالفعل» به نظریه پردازی روی آورده است. یافته‌های پژوهش حاضر بیان‌گر آن است که همه موجودات محدود به یک اسم یا اسامی خاص هستند و از آن تجاوز نمی کنند اما تنها انسان است که چون مظهر اسم جامع الله است استعداد به ظهور رساندن همه اسما را در وجود خود دارد و با توجه به تواناییها و قوای خاصی که خداوند به او ارزانی داشته است می تواند در عرصه هستی اثرات مطلوب و یا ویرانگر از خود برجای گذارد که از آن به «مَظهریت و مُظهریت» تعبیر شده است که البته این تعابیر با توجه به ویژگی های قوس نزول و صعود در همه افراد انسانی یکسان نیست و با عنایت به اینکه هریک از افراد انسانی خلیفه ای از خلفای الهی هستند بنا به حصه وجودی خود در هستی منشا اثر واقع می گردند که در نهایت و در سیر روند صعودی یا آیینه تمام نمای الهی می‌گردند یا شیطانی. پژوهش پیش رو  به روش کیفی و تحلیلی- توصیفی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای با تاکید بر منابع دست اول صورت گرفته است که غایتش تبیین مساله مظهریت و مظهریت انسان در هستی شناسی عرفانی ملاصدرا است که امید می رود پاسخی در خور به پرسش های این نگاشت فراهم آورد.

manifestation of man in mulla sadra’s mystical ontology

mulla sadra in his mystical ontology in terms of religious and mystical foundations and in the context of discussions of nominal manifestations, the special existence of man has been considered under the title his nominal manifestation in the potential form in the descending arc and in the ascending arc under the title his actual manifestation and manifestation.  the findings of the research presented by descriptive and analytical method show that among all the creatures in the world, only human is the one who has the ability to manifest all the names in his being because he is the manifestation of the universal name of allah.  for this reason, each human person is a caliph of the divine caliphs who, according to their existence share in the existence of the source of the effect, and in the end, and in the course of the upward process, they either become a mirror of the full view of god or satan.  which has been interpreted as significance and significance  of course, these interpretations are not the same according to the characteristics of the descending and ascending arcs in all human beings.