>
Fa   |   Ar   |   En
   سیاست گذاری دفاعی - امنیتی ج.ا.ایران در رویارویی با افراط گرایی اسلامی در مقطع زمانی پیش رو (سال 1401-1400)، مطالعۀ موردی آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی  
   
نویسنده نیلفروشان عباس ,جواهری مهدی ,نقی زاده حمید
منبع محيط شناسي راهبردي جمهوري اسلامي ايران - 1401 - دوره : 6 - شماره : 1 - صفحه:137 -162
چکیده    پس از حوادث 11سپتامبر 2001 و تغییر در استراتژی ایالات متحده در قبال تروریسم و با لشگرکشی به کشورهای افغانستان و عراق، حوزه فعالیت و نفوذ بنیادگرایی اسلامی در خاورمیانه افزایش یافته و بروز و ظهور آن در بحران سوریه به عنوان یک بحران قومی- مذهبی به صورت تمام و کمال تجلی یافت. با توجه به تحولات منطقه در سال 1400 (2021) پژوهش حاضر درپی پاسخ به این سوال اصلی می‌باشد که سیاست گذاری دفاعی- امنیتی ج.ا.ایران در رویارویی با افراط گرایی اسلامی در آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی در مقطع زمانی فعلی(سال 1401-1400) چگونه می باشد؟ فرضیه‌ای که در پاسخ به این سوال مطرح می‌شود هراس از گسترش این دومینوی تنش و التهاب به آسیای مرکزی و قفقاز جنوبی با توجه به تحولات اخیر افغانستان و حاکمیت طالبان و نیز بحران قره باغ و حضور نیروهای تکفیری با پشتیبانی ترکیه و آذربایجان، به ویژه رژیم صهیونیستی ( با توجه به استقرار تجهیزات نظامی در خاک آذربایجان) دولت‌های این قلمرو جغرافیایی و نیز جمهوری اسلامی ایران، روسیه و چین (با توجه به راهبرد گسترش حضور و نفوذ خود در مناطق همجوار با توانمندی های بالا و مناسب) را بر آن داشته تا علی‌رغم منافع متعارض و اختلافات موجود، سیاست خارجی و نگاه دفاعی و امنیتی خود را در جهت همگرایی منطقه‌ای نزدیک ساخته و به فکر ایجاد الگویی جدید بر اساس تهدیدات مشترک و ارائه ایده تشکیل مجموعه‌های امنیتی منطقه‌ای به منظور ایجاد بازدارندگی و نیز تقابل با افراط‌گرایی موجود در منطقه در قالب گروه های تکفیری باشند و پذیرش ج.ا.ایران در سازمان شانگهای نیز موید این موضوع می باشد.
کلیدواژه افراط گرایی اسلامی، همگرایی امنیتی، آسیای مرکزی، قفقاز جنوبی، منافع متعارض
آدرس دانشگاه جامع امام حسین (ع), ایران, دانشگاه علوم انتظامی امین, ایران, دانشگاه عالی دفاع ملی, ایران
پست الکترونیکی ahmadian.reza.1396@gmail.com
 
     
   
Authors
  
 
 

Copyright 2023
Islamic World Science Citation Center
All Rights Reserved