the relationship between object and work in peter lamarque's ontological theory

A primary issue in art ontology is identifying the essence and the category of the ‎artwork. philosophers have had various contradictory perspectives towards this issue. one of the most ‎significant views belongs to peter lamarque called the theory of “object and artwork”. according to this ‎theory, an artwork has intrinsic features meaning that it essentially holds some features while holding ‎them in all possible worlds, is a genuine phenomenon discrete from human mind, meaning that its ‎existence is not dependent on the human minds, and that its habitat is not the mind but the external ‎world and is considered as a furniture to it, is different from natural and common objects, despite being ‎made of normal, day-to-day and even mundane objects, can be interpreted, can have various ‎interpretations, and even occasionally, artworks are born into existence by the interpretation of the ‎creator and the artist, possesses relative and intentional adjectives, meaning that although it is a genuine ‎phenomenon, it is dependent on the audience as well, and is also a cultural construction that requires an ‎audience community to live, this means that if the artwork loses its audience community, it is no longer ‎an artwork but merely an object‎.

رابطه شیء و اثر در نظریه وجود‌شناختی پیتر لامارک

یکی از مسائل مهم در وجود‌شناسی هنر، تعیین ماهیت اثر هنری و مشخص کردن مقوله‌ای است که اثر هنری در آن قرار دارد. یکی از مهم‌ترین دیدگاه در این‌باره نظر پیتر لامارک است که با عنوان نظریه «شی و اثر هنری» شناخته می‌شود. مطابق این نظریه، اثر هنری دارای صفاتی ذاتی است؛ بدین معنا که برخی صفات را ضروتاً دارا است و در همه‌ جهان‌های ممکن آن صفت را دارد؛ پدیده‌ای واقعی و مستقل از ذهن انسان است، یعنی وجودی مستقل از اذهان انسان دارد و موطنش در ذهن نیست، بلکه در عالم خارج است و جزو اثاثیه‌ جهان به حساب می‌آید؛ با اشیای طبیعی و عادی فرق دارد، هرچند ساخته شده از اشیای عادی و روزمره و حتی پیش‌پا افتاده است؛ قابل تفسیر است و می‌توان تفسیرهای متفاوت و مختلف از آن داشت؛ حتی گاهی اثر هنری از طریق تفسیر مولف و هنرمند پا به عرصه وجود می‌گذارد؛ دارای صفات ربطی و نسبت‌مند است، یعنی در عین اینکه پدیده‌ای واقعی است، به مخاطب نیز وابسته است؛ همچنین ساخته‌ای فرهنگی است که برای ادامه حیاتش به جامعه‌ای از مخاطبان نیاز دارد، یعنی اگر جامعه مخاطبانش را از دست بدهد، آنگاه دیگر اثر هنری نیست و صرفاً تبدیل به یک شیء می‌شود.