بررسی فقهی کیفرگذاری بی‌حجابی از طریق محرومیت از حقوق اجتماعی

ناهنجاری بی‌حجابی، زیان‌هایی به‌سلامت معنوی و زندگی اجتماعی مخصوصاً ثبات خانواده، به‌عنوان هسته اجتماع وارد می‌کند، ازاین‌رو واکنش کیفری در قبال آن ضروری است. قانون‌گذار کیفری ایران، از دو واکنش حبس و جزای نقدی استفاده کرده است، ولی نتایج، بیانگر عدم فائده آن بوده است. ازاین‌رو اخیراً کیفرگذاری محرومیت از حقوق اجتماعی مطرح شده است، اگرچه حقوق اجتماعی به‌عنوان حقوق فرد در ارتباط با موسسات اجتماعی، تعریف می‌شود، ولی هم در این معنا و هم در مصادیق آن اجماع وجود ندارد. در این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و منابع کتابخانه‌ای، ماهیت استفاده از این کیفر، را مورد بررسی قرار دهد. هرچند محرومیت از حقوق اجتماعی در مقایسه با زندان و جریمه نقدی، امتیازاتی دارد و در مواردی نیز در شریعت تجویز شده است؛ اما به لحاظ فقهی در مواردی که با حیات فرد و حقوق اساسی او پیوند می‌خورد، مثلاً محرومیت از پذیرش در مراکز درمانی، به نظر مشروع نمی‌نماید.

fiqhi examination of penalizing improper hijab through deprivation of social rights

improper hijab inflicts harm on the spiritual health and social life, particularly the stability of the family as the core of the community. therefore, a criminal response to it is necessary. the iranian criminal legislature has utilized two reactions: imprisonment and monetary fines, but the results have indicated their ineffectiveness. consequently, the penalization of deprivation of social rights has been recently proposed. although social rights are defined as an individual’s rights in relation to social institutions, there is no consensus on this meaning and its instances. this article, recruiting a descriptive-analytical method and library resources, examines the nature of using this penalty. while deprivation of social rights has advantages compared to imprisonment and monetary fines, and is also prescribed in some cases in islamic law, it does not appear fiqhi legitimate in instances where it is connected to an individual’s life and fundamental rights, such as deprivation of access to medical facilities.